BR14 Kristiansund – Bergen 20 t/m 29-09 2009

Een boot vol alleenstaande meiden, en Wim natuurlijk. Een echte uitdaging zullen we maar zeggen en dat terwijl we de Stadlandet, de meest westelijke kaap van Noorwegen moeten gaan ronden op deze reis. Eliza had toen ze aan boord kwam meteen al een reputatie omdat ze de hele middag in de kroeg tegenover de Bør had zitten wachten totdat ze vond dat ze aan boord mocht komen. De rest was rond half acht aan boord. Tijdens de welkomstborrel meteen de weersproblematiek uitgelegd. Die nacht zou het namelijk nog vrij rustig zijn, wat relatief zou blijken te zijn, maar daarna zou het serieus gaan waaien. We bevinden ons nog steeds onder de invloed van een aanhoudende stroom depressies en daar zitten een paar serieuze bij. Maandag in de loop van de ochtend zou er een zuid-west 7 gaan staan en die gaat dinsdag aantrekken naar een windkracht 9. Voldoende reden om haast te maken. Vandaar dat we even na middernacht zijn vertrokken uit Kristiansund. Iedereen op het hard gedrukt om in bed slingerzeiltjes op te hangen. Erg nodig want de wind van de laatste dagen had nogal wat golven veroorzaakt. Toen we de neus buiten staken begonnen we meteen stevig te stampen en slingeren op een erg verwarde zee maar zonder wind. Niet geheel tot algemene vreugde de hele nacht door gestampt en geslingerd, een stuk binnen door gevaren om nog even wat rust te hebben en zo rond de middag in Aalesund aangekomen. Toen de eerste schrik voorbij was de wal opgegaan voor allerlei culturele activiteiten en ’s avonds een biertje bij “Dirty Nelly” Het was een goed plan om nog een dag te blijven liggen. Brunholmskai was lekker rustig maar als je de haven uitkeek dan zag het wit van het schuim.  Wim, Patricia, Rani en Eliza hadden een tocht naar het Geirangerfjord gepland en de rest bleef in Aalesund en zijn naar het zeeaquarium gegaan.

Woensdag moest het er maar van komen om weer een stuk verderop te gaan. Dit omdat donderdag een mooie dag leek om Stad te gaan ronden. Deze kaap is berucht om z’n harde wind en hoge golven, vandaar dat we er een rustig moment voor wilden hebben. Na vertrek uit Aalesund de zeilen erop gezet. Het waaide nog stevig en tegen vandaar dat het overstag gaan snel onder de knie was. Stevige wind en dito buien met een aanschietende zee zorgde ervoor dat het niet echt opschoot zodat dat we rond een uur of drie de motor hebben gestart en de zeilen gestreken. Door alle tegenwind kwamen we pas begin van de avond aan in Sandneshamn. Dit is eigenlijk een hele mooie vertrek plek naar Stad. We hielden het weer natuurlijk al een tijd in de gaten, vooral het speciale weerbericht voor Stad, en het leek erop dat er in de loop van de donderdag ochtend een gaatje zou zijn. De wind zou voor een periode van 4 uur tijdelijk afnemen en daarna weer aantrekken tot kracht 9 met een verwachte golfhoogte van 8 meter. Dat wilden we graag voor zijn vandaar dat we een ontbijt om 7 uur hadden en het vertrek om 8 uur. Weinig wind en afnemende golven en precies op de geplande tijd van 11 uur bij het meest westelijke puntje van Noorwegen. Gelukt!! Nu konden we zeilen, tot nog toe was de wind recht op de kop en de tijd die we hadden zo weinig dat we het niet aandurfden. Zeilend op Senja aangekomen om een wandeling naar de kloosterruïne  te maken. Dit is een plek waar al bewoning is geweest sinds de vroege ijzertijd, al een tijdje dus. Er werd nog gewerkt aan de restauratie en een van de mannen die daar bezig was, was zo vriendelijk om ons wat bezienswaardigheden te laten zien, waaronder een viking grafsteen met runen tekenen. De toren was open en we konden via een smalle wenteltrap naar boven om de bel te luiden. Weer terug aan boord nog een klein stukje naar Silda gevaren waar we de nacht zijn blijven liggen. Na het ontbijt weer vertrokken voor de eerste etappe naar Måløy voor een kort bezoek en wat boodschappen. Vandaar door gevaren naar Florø. Natuurlijk passeerden we precies tijdens de lunch het mooiste stuk zodat de afwas even moest blijven staan voor de nodige foto’s van rotswanden en watervallen. In Florø afgemeerd vlakbij de Svanhilde, een Noors houten zeilschip dat nog volledig origineel is. Een van de bemanningsleden stond klaar om een touwtje aan te pakken en natuurlijk voor een praatje. Wout had de hele middag in de kombuis gestaan om een uitgebreide rijsttafel klaar te maken en die stond klaar zodra we na het afmeren naar beneden kwamen. Door alle inspanningen van die dag was eigenlijk niemand meer in staat om het nachtleven van Florø te gaan proeven. Wel werd de eerste van een serie klaverjas sessies opgezet.

Van Florø zouden we naar Askvoll gaan. Een niet al te lang traject, maar dat was niet erg want de wind stond nogal tegen en het was grijs en regenachtig. Pas aan het einde van de ochtend vertrokken om toch nog even Florø te bekijken. Tussen de middag een beschut plekje opgezocht om enigszins slinger en stamp vrij een hamburger te eten zodat we in de loop van de middag in Askvoll aankwamen. Patricia kwam erachter dat als je je zeilpak dicht doet, je beduidend droger blijft. Netjes aan het plantsoen afgemeerd. Het is nu echt te merken dat we in een dichter bevolkt gebied komen en minder getijden verschil hebben. Nu geen hoge kades meer met joekels van autobanden maar nette lage kades. Zondag zou de dag worden. Eindelijk geen zuid-westen wind meer, maar meer uit het westen en later zelfs noord-west en ook nog van een redelijke kracht. Alle riffen uit het grootzeil geschut en een prachtig stuk gezeild, af en toe als het te smal werd, of de bergen om ons heen te hoog, even de motor bij. Door verscheiden sunden met hoge bergwanden, smalle doorvaarten maar ook een paar meer open stukken, zoals de Sognjesjøen. Uiteindelijk in Lugra aangekomen, terwijl het relatief droog was op dat moment. Een heerlijk stil plekje, bij een kerkje. Wout had een walvisavond voorbereid. Gerookte walvis, als carpaccio gesneden, vooraf en gebakken walvis als hoofdmaal. Dit was voor het eerste dat hij dit klaarmaakte en hij was er nogal trots op.

Maandagochtend eerst nog even bij Lugra rondgekeken en toen ons klaargemaakt voor de laatste 20 mijl naar Bergen. Lugra is een idyllisch plaatsje, eigenlijk alleen een paar boerderijen en een kerkje, een kade met een huis gelegen in een oerlandschap waar oerschapen lopen. Eerst nog een stuk binnendoor maar de laatste mijlen erg mooi kunnen zeilen. Als afsluiter de haven van Bergen op het grootzeil binnengezeild en afgemeerd aan de Brygge. Wout had die avond een traditionele captainsdinner klaargemaakt en natuurlijk als afsluiter zijn we nog even een biertje in de kroeg gaan drinken

Achteraf gezien hebben we een goede planning gehanteerd. Als we niet de eerste maandagochtend zo vroeg waren gaan varen dan waren we nooit bijtijds in Aalesund aangekomen, dan waren we niet op donderdag rond Stad gekomen en dan was de volgende gelegenheid om de westkaap op een enigszins acceptabele manier te ronden pas op dinsdag geweest en toen moesten we al in Bergen zijn. We hebben wel op vreemde tijden gevaren en soms lange dagen gemaakt maar het was zeer de moeite waard met de voldoening om toch weer op tijd aan te komen.