BR13 Bodø – Kristiansund 6 t/m 18 september 2009

Na een weekeinde Bodø en 4.000 liter brandstof gebunkerd te hebben waren we weer geheel klaar voor het eerste traject van de reis naar huis. Dat was ook wel nodig want het zag er naar uit dat het weer de eerste week van de reis, op z’n zachtst gezegd, wat onstuimig zou kunnen gaan worden. Nu hoort dat bij de tijd van het jaar maar we zijn natuurlijk verwend met een hele mooie zomer en ook de afgelopen jaren erg mooi weer op dit traject. Nu moest er wat meer gepland gaan worden, met als belangrijkste criterium, waar kunnen we bukken als er een vuiltje overkomt. Oftewel, waar liggen we veilig als het serieus gaat waaien. Een vrij ernstige depressie die bij vertrek ten westen van Engeland ligt zou over ons heen gaan trekken met als gevolg nogal wat wind. In de nacht van maandag op dinsdag kwam de eerste wind en voor woensdag mochten we het echte werk gaan verwachten, met wat rust op dinsdag middag.

Gelukkig hadden we om half acht alle gasten aan boord en konden we na een introductie de plannen bespreken en ons meteen klaar maken voor vertrek. Een mooie, bijna, volle maan lichtte ons bij toen we Bodø verlieten. Geen wind en een spiegelgladde zee met een aan bakboord zich tegen de rode lucht aftekenende Lofoten. Tegen een uur of elf werd het de meeste toch te gortig en werden de nodige mandjes opgezocht. Alleen Ed bleef Hans gezelschap houden in het stuurhuis. Conform planning om twee uur afgemeerd bij Støtt voor een paar uurtjes slaap. Even voor zessen liep de wekker weer af en gauw de kleren aangeschoten en de motor weer gestart. Reden voor de haast was dat we toch graag naar de gletsjer Svartisen wilden en hier op dinsdag al teveel wind zou staan om af te meren. Ons vertrek viel samen met de zonsopgang en de enkele wakkere gast werd getrakteerd op spectaculaire luchten en licht over de bergen. Onderweg een brug met een doorvaart hoogte van 20 meter moeten passeren, terwijl de Bør 21 meter nodig heeft,  maar omvaren kostte tijd en we kwamen aan op precies laag water. Met nog geen 20cm speling voorzichtig onder de brug doorgeschoven. Svartisen was op z’n best met het zonnetje erop. Diep blauw ijs zodat we er echt geen spijt van hadden dat we dit zo gedaan hebben, ondanks een erg korte nachtrust. De haast hield wat aan want we wilden voor dat het ging waaien in Sandnessjøen aankomen. Als spreekwoordelijke stilte voor de storm stond er niet veel wind en daar wilden we nu even gebruik van maken. Om 17.00 de poolcirkel gepasseerd en na het eten rustig de nacht ingeschoven. Sandnessjøen was helemaal klaar voor ons toen we daar om 22.00 afmeerden. We hebben nog wel een poging tot een borrel gedaan maar de luikjes werden zwaar, vandaar dat het niet al te laat is geworden. In Sandnessjøen liggen we meestal vlak bij de supermarkt, wat gezien het weer goed uitkwam. Het brood voor het ontbijt kon zo droog aan boord komen. De wind stond lekker door, eigenlijk net iets te lekker vandaar dat we ’s ochtends eerst met een busje naar het Petter Dass museum zijn gegaan. Ondermeer geleerd dat Petter Dass een dominee uit Kampen was, hoe kan het ook eigenlijk anders. Tussen 16.00 en 02.00 de volgende ochtend zou er even een gaatje in de wind zitten zodat we weer wat vooruit zouden kunnen komen richting Brønnøysund. Van te voren de havendienst daar gebeld, Brønnøysund is een van de weinige havens met een havendienst, om naar een ligplaats te informeren. We zouden ergens tussen 21.00 en 22.00 aankomen en wilden ook graag een goede plek hebben voor de verwachtte storm van woensdag. En een plek waar we niet meer zouden hoeven te verhalen, wat gezien de weersverwachting op woensdag een dappere exercitie zou kunnen gaan worden. Ons werd verteld dat de we aan de drijfsteiger moesten gaan liggen, en op de vraag of deze sterk genoeg zou zijn was het antwoord “laten we het hopen”. Vorig jaar hadden we al een ervaring met een drijfsteiger die samen met de Bør op pad was gegaan en ik voelde er niet veel voor dit nog eens mee te maken. Maar eerst naar Brønnøysund. Gedurende de avond begon de wind steeds meer door te staan zodat we nogal wat geweld moesten gebruiken om vaart erin te houden. Waar ik helemaal geen zin in had was om een paar mijl voor Brønnøysund al zoveel wind tegen te hebben dat we niet meer vooruit zouden komen. Dikke klappen zeewater werden afgewisseld met grote hoeveelheden zoetwater uit de lucht. Om af te meren hadden we een hele constructie bedacht met het uitbrengen van het anker en trossen op de wal om de steiger zoveel mogelijk te sparen maar gelukkig stond de man van de havendienst op de kant om een plekje aan de wal aan te wijzen. Gelukkig want ik was niet echt gerust op de drijfsteiger methode. Toen we afgemeerd waren en net het pak uithadden moesten we toch nog een keer verhalen omdat een supplier plots terugkwam maar uiteindelijk om half twaalf lagen we voor de kant. Stevig afgemeerd met zoveel mogelijk trossen naar voren, alles wat loszat aan dek vastgesjord. Extra lijnen om de zeilen, alle vlaggen naar beneden en maar afwachten. Laten we het erop houden dat het hard heeft gewaaid die woensdag, zo hard dat allerlei mensen langs de kust en van de Lofoten belden om te vragen of het goed ging. Bij Stad werden windsnelheden van 68 knopen gemeten en bij Ona een periode constant 60 knopen. Hoeveel wind dat is?.... Geen idee. In de loop van de middag een expeditie ondernomen naar Torghatten, de beroemde berg met het gat erin. Bij het gat moest je je echt vasthouden om niet weggeblazen te worden. Onder de indruk weer terug aan boord. Pas in de vroege ochtend nam de wind af en na het ontbijt zijn we vertrokken met een mooie westen wind kracht 4. Zeilen erop en omdat het zo lekker ging hebben we, ondanks de wat aantrekkende en naar het zuid-westen draaiende wind tot zes uur in de middag gezeild. Wel het hele stuk moeten kruisen, maar we zijn dicht in de buurt van Gutvika gekomen. Pas laat weer afgemeerd. Eigenlijk net iets te laat want de wind begon weer aardig aan te trekken en de regen idem dito. We hadden hoop de dag erop Rørvik te gaan bereiken maar toen we eenmaal onderweg waren trokken wind en regen zo hard aan dat we het eigenlijk al weer vrij snel opgaven. Gemotiveerd door het weerbericht van twaalf uur dat zuid-west 7-8 beloofde, en we geloven dat dan ook. Terug voor de kant de kleedjes weer boven de ramen, kacheltje aan en lekker droog beneden zitten, boekje lezen en lekkere hapjes van Sas eten. Na het avondeten draaide de wind naar het noord-westen en nam aanzienlijk af zodat we toch naar Rørvik konden vertrekken. Na het verlaten van het fjord in het laatste avondlicht de zeilen erop gezet, met deze wind was het net bezeild, zodat we hoog aan de wind voortgang konden maken. Die avond het bijzondere verschijnsel van een regenboor in het maanlicht gezien. Later die avond viel de wind weg en hebben we het laatste stukje naar Rørvik op de motor gedaan. Vanwege wind en regen de dag erna maar in Rørvik blijven liggen, het museum Norveg bekeken, koffie met koek genuttigd en lekker beneden zitten lezen.

Zondag bijtijds weer op en op tijd onderweg. Ook omdat we Sør Gjaeslingen aan wilden doen. Dit is een schaars bewoonde eilandengroep even te zuid-westen van Rørvik met veel voormalige vissershuisjes en opslag dat wordt onderhouden door een groep vrijwilligers en het museum in Rørvik. Vanuit Sør Gjaeslingen vertrokken onder zeil en mooi kunnen zeilen tot in Saetervika. Omdat we veel wilden zeilen kwamen we wat later aan en na het eten was het eigenlijk wel erg stil. De volgende ochtend stond Petra op de kant, nu al met twee kinderen. Een paar jaar geleden zijn Petra en Oane daar terechtgekomen en twee jaar geleden mochten we hun eerste kindje bekijken. Via Bessaker een stevig stuk doorgevaren naar Sandnes. Eindelijk weer eens een stralende dag, blauwe lucht, bijna geen wind dus heerlijk de hele dag aan dek zitten genieten. Die avond kwam Sas aangeholde “noorderlicht” Zo snel mogelijk een donker stuk opgezocht en wel 20 minuten staan kijken naar dit spektakel. Daarna tevreden het mandje in om weer vroeg op te staan voor vertrek richting Hopsjøen. Vroeg vertrokken vanwege de wind en dat lukte. Nog voor het ontbijt de lappen erop gezet en kon de motor uit. Omdat het lekker zeilweer was de geplande wandeling voor die middag afgezegd en met lange slagen opgekruisd tot er geen ruimte meer was, gestreken en het laatste stuk op de plof naar Hopsjøen gevaren. Dit is een oude handelsplaats aan de noord kant van Hitra. Bij aankomst bleek het nogal verlaten te zijn en vanwege de regen zijn alleen Geert en Saskia nog een stuk wezen lopen. De volgende morgen waaide het stevig en na eerst nog wat boodschappen te hebben gedaan zijn we vertrokken. Het eerste stuk ging binnendoor maar toen we begin van de middag buiten de beschutting van de steentjes kwamen bleek er een aardige zeegang te staan. Een paar keer kwam er een golf over de boeg heen en moesten we stevig doorstampen maar toen we eenmaal wat zeil erop hadden staan gingen we er met een goede snelheid vandoor richting Nordheim, ook een oude handelsplaats. Tot voor de deur kunnen zeilen en onze oude bekende, Lothar, had ons al zien aankomen en stond klaar om de touwtjes aan te pakken. Van Nordheim is het nog 15 mijl naar Kristiansund en we hebben erg ons best gedaan om deze zeilend af te leggen maar na een paar uur zakte het animo toch wat, ook vanwege de regen, zodat we de laatste mijlen op de motor hebben afgelegd en in de loop van de middag in Kristiansund afmeerden. Sas had voor die avond een wel erg uitgebreide en smakelijke rijsttafel berijd wat het laatste avondmaal zou zijn van een bewogen en avontuurlijke reis.