BR12 Svolvaer – Bodø 23-08 t/m 04-09 2009

Een grijze nevel omhulde de bergen rond Svolvaer en toen we de haven verlieten was er dan ook weinig te zien en een erg hoge luchtvochtigheid zorgde er voor dat we niet helemaal droog bleven. Toch was iedereen zo stoer om aan dek te blijven en de verleidelijke behaaglijkheid van het stuurhuis te negeren. Een uur op weg toonden zich de eerste stukjes blauw aan de hemel en begon de bewolking wat te breken zodat we steeds meer zicht kregen o de bergen die voor ons uit opdoemden. In de Øyhellesund was het volledig open en konden we de wereld om ons heen aanschouwen. Dit doende zag ik plots een scherpe rugvin aan bakboord in het water even later gevolgd door een blazende dolfijn. Direct gestopt en naar wat bleek een hele groep te zijn, gestuurd. In eerste instantie kwamen ze niet hoog uit het water maar later konden we goed de witte flanken en de gele streep van de witflankdolfijnen zien. Witflankdolfijnen zijn we wel eerder tegen gekomen maar dan meer op open zee, nog nooit in een sund, zoals hier. Later afscheid van ze genomen en door gevaren naar het Trollfjord en Hannøy, aan het einde van de Raftsundet. Hannøy is nog steeds heerlijk stil en de zon scheen op het witte strand en de hoge bergen er om heen. Nog op zoek geweest naar wat bessen voor het dessert maar dat was maar net genoeg. Wat wel meer dan voldoende was waren de mosselen en wulken die Sas de volgende ochtend van de autobanden en de palen van de steiger afhaalde. Omdat het geweldig weer was en er een zeer ontspannen vakantie sfeer aan boord heerst zijn we pas in de loop van de ochtend vertrokken met een mooie voordewindse koers naar Laukvik. Onderweg maakte Sas van de geoogste zeedieren een prachtige “fruit du mere” als lunch. Even buiten Laukvik hebben Rob en Threes  hun polarlight centrum en dat was het doel van deze dag. De reis staat in het teken van het noorderlicht en Rob zou die avond een lezing geven hierover. Rob en Threes hadden we uitgenodigd om vooraf bij ons aan boord mee te eten en Rob zag kans om niet ( al te veel ) over noorderlicht te praten wat geweldig knap is van hem omdat hij volledig gefascineerd is door dit verschijnsel. Na het avondeten naar Straumsnes gelopen waar Threes al weer klaar stond met koffie en zelf gemaakt gebak. Rob heeft een werkelijk fascinerend verhaal over het noorderlicht, het ontstaan ervan, hoe je metingen en voorspellingen kan verrichten en waar je de beste waarnemingen kan verrichten. Hij heeft een laboratorium vol met meetinstrumenten waarmee hij zonneactiviteit kan meten en doet ook veel onderzoek naar het verschijnsel. Alsof het gepland was maakten zijn instrumenten aan het einde van de lezing een uitslag en konden we buiten het eerste noorderlicht van het seizoen zien. Erg gelukkig afscheid genomen en weer terug gelopen.

Van Laukvik de Gimsøystraumen door naar Henningsvaer gevaren en na een paar uur daar doorgebracht te hebben besloten dat Kabelvåg toch gezelliger is dus daar aan het einde van de middag afgemeerd en ’s avonds een biertje in de kroeg gedronken. Marc met “de meiden” zijn de dag daarna met de bus naar Borg gegaan, alleen Rosemarie bleef aan boord omdat ze nogal last had van haar pols die ze een week eerder op drie plaatsen heeft gebroken. ’S Avonds had Sas een hele øret, zalmforel, uit de oven klaargemaakt met meegestoofde groente, zelfgemaakte patatten met dito mayonaise en een applaus bij het uitserveren. Natuurlijk de laatste lofoten avond van het seizoen in de beste kroeg van de Lofoten gevierd. Vanwege de niet al te hoog gestelde ambities gingen we van Kabelvåg naar Skrova. Ondanks de beperkte bemanning hadden we bij het vertrek met 5 minuten de zeilen er op staan. De tocht verliep voorspoedig zodat we de tijd hadden om nog een stuk door te varen, overstag te gaan en zeilend Skrova aan te lopen. ’S Middags de wandeling gemaakt. Het verwachte noorderlicht bleef uit die nacht maar de wind was wel lekker toegenomen. Met een dubbelgereefd grootzeil en de fok op zeilend van de kant en mooi slingerend voor de wind naar Stamsund kunnen zeilen. We liepen beduidend harder dan verwacht zodat we loop van de middag daar aankwamen. Voldoende tijd voor een loopje en een drankje in de heerlijke stoelen die hier in Skjaerbrygga staan. Rob belde die avond nog even om te vertellen dat er geen activiteiten te bespeuren vielen zodat we deze keer gerust konden gaan slapen. Vanuit Stamsund waren we eigenlijk van plan om naar Nusfjord te gaan maar het weer was gunstig en de vooruitzichten minder, vandaar dat we doorgevaren zijn naar Reine, waar we aan het einde van de middag aankwamen. Nog genoeg tijd gehad om die avond en de volgende ochtend Reine te bekijken voordat we vertrokken naar Sørvågen en Å. De mindere vooruitzichten kregen gelijk en het waaide redelijk maar met een stevige zeegang, vandaar dat we in Å alleen maar even konden afmeren om de gasten af te zette. Er stond te veel zeegang in de haven om langere tijd afgemeerd te blijven. Afgesproken om elkaar begin van de middag weer in Sørvågen te ontmoeten. In de middag nog een lekker stuk gelopen, ondanks de harde wind en de regenbuien die regelmatig overkwamen. Onderweg kwamen we een hele familie sneeuwhoenders tegen die we, als ze niet bewogen hadden, vanwege hun schutkleuren niet zouden hebben gezien. Terug in Sørvågen eerst een welverdiend biertje bij Maren Anne gedronken en Sas betrapt op het plukken van frambozen. De dinsdag was eigenlijk de beste dag voor de oversteek van het Vestfjord naar Helligvaer. Het eerste stuk weinig wind maar toeb we even een stuk uit de kust kwamen begon het lekker op te briesen zodat we uiteindelijk met een dubbel gereefd grootzeil en een mooie zuid-westen wind aan het oversteken waren. Kennelijk was deze ervaring dermate vermoeiend dat eigenlijk iedereen behalve Marscha in bed lag en na aankomst op Helligvaer lag iedereen om half tien al weer in z’n mandje. De Henri Dunant is er niets bij. De volgende ochtend eerst nog een stukje gesjouwd, wat vissen proberen te vangen en daarna op zoek naar zeearenden en Sørvaer, de plaats aan de zuidkant van deze eilandengroep. In de middag de lappen er weer opgezet en eerst naar Landegøde gezeild. Daar waren de zeearenden beduidend talrijker, zodat we tevreden het laatste stuk naar Bodø hebben gevaren. Inderdaad een dag te vroeg maar er was een expeditie naar Saltstraumen gepland, de grootste stroomversnelling ter wereld even ten zuiden van Bodø, en er moest nog geshopt worden door de dames. Om dit allemaal goed te maken zijn we, na een heerlijk Indonesische maaltijd van Sas met o.a. eigengemaakte tempura, rond middernacht nog een stuk gaan varen. De volle maan zorgde voor mooie gezichten en belichtte onze terugweg naar Bodø waar we de volgende ochtend weer afscheid moesten nemen.