BR11 Svolvaer-Svolvaer 9 t/m 21 augustus 2009

De zon gaat weer onder, al is het maar twee uurtjes per nacht, maar toch merk je dat het ’s avonds schemerig gaat worden. In de loop van deze reis wordt het zelfs weer donker ’s nachts en blijft de zon een uur of zes onder de horizon. Dit is het eerste teken van het veranderen van het seizoen maar dat wil nog niet zeggen dat de zomer voorbij is, absoluut niet. Het is nog steeds lekker warm, niet meer de record temperaturen die we de vorige reis hadden maar nog steeds boven gemiddeld al moeten we op maandag de korte broek toch verruilen voor een iets langer exemplaar. Wat nog wel even zou blijven is het uitzonderlijke tekort aan wind. In ieder geval voor de eerste dag, zodat we besloten om de korte afstand naar Skrova op de motor te doen, daar te lunchen en in de middag een wandeling te maken naar de beroemde witte stranden met azuurblauw water aan de noordzijde van het eiland. Natuurlijk niet langs de makkelijke route maar over de berg van Skrova, een kleine 300 meter hoog en dan via de noordkant weer naar beneden. De klim was toch wat warmer dan gedacht zodat het strand er verleidelijk bij lag. Beneden aangekomen de verkoeling van het water genoten. Kris en Hilde waren de enige die zo dapper waren dat ze een gehele onderdompeling aandurfden, pootje baden was voor anderen al weer meer dan voldoende. Terug aan boord had Saskia een mooie maaltijd bereid en in de avond de zon een ondergang achter de bergen. Dirk had in tijden niet zo goed meer geslapen als hier aan boord vertelde hij me de volgende ochtend na het ontbijt, een goed teken. De haven van Skrova uitvarend de zeilen gehesen, inclusief het splinternieuwe topzeil dat Sas in haar tas, of nee, dat Sas als haar tas had gebruikt op haar reis naar Svolvaer dat weekeinde. Een strak gesneden zeiltje dat ook aan de wind lekker mee trok. Met trots en plezier stonden we naar boven te kijken. Wat zeilend / drijvend en vissend in Henningsvaer aangekomen in de loop van de middag. Genoeg tijd dus om dit mooie vissersplaatsje te bekijken en ook weer op tijd aan boord te zijn voor de maaltijd. Als je in Henningsvaer, om deze tijd van het jaar, even de rotsen op loopt richting de Gimsøystraumen heb je een mooi zicht op de ondergaande zon en de omgeving. Genoeg indrukken om tevreden je mandje in te duiken.

Henningsvaer uitvarend, tussen de eilanden door die het de bijnaam “Venetië van het noorden” hebben gegeven, konden we de zeilen al weer zetten. Dit keer met een lekkere bries zodat we met een redelijke snelheid een slag het Vestfjord op konden maken. In de verte hing een bui die eerst wind afname maar met de nadering een aardige toename van de wind veroorzaakt. Netjes op tijd het topzeil binnengehaald, wel met een wat eigenaardige manoeuvre omdat de hals per ongeluk werd losgelaten zodat we een vlag van 15 vierkante meter achter de gaffel hadden hangen. Omdat dit een vreemd gezicht is toch maar even voor de wind gedraaid zodat we het zeiltje weer netjes konden opbergen. Na de bui draaide de wind keurig netjes zodat we met één keer overstag Nusfjord keurig konden bezeilen. In Nusfjord aangekomen was het lekker rustig, op het geluid van de drieteenmeeuwen na. Anders was het de volgende ochtend toen er vanaf een uur of negen de nodige mensen op de kant stonden. Wanneer ontbijten die mensen ?? Nusfjord staat op de UNESCO werelderfgoedlijst en is alleen daarom al een bezienswaardigheid. Daarnaast is het gewoon een erg lief plaatsje met gele huisjes, smal haventje en een mooie landhandel. Vanuit Nusfjord loopt een pad langs de kust richting Nesland en Skjelfjord. Een mooie wandeling met uitzicht over het Vestfjord die we maar moesten maken. 5 uur later en Dirk een blaar was iedereen weer aan boord, koffie, thee en versnaperingen brachten iedereen weer op sterkte op het stuk varen naar Reine. Omdat het maar een klein stukje , dit maar op de motor gedaan. We kwamen wat later aan in Reine zodat we de volgende ochtend ook maar wat later vertrokken zodat er genoeg tijd was om de verlokkingen van Reine te ontdekken. Dirk en Catherine bleven achter om de trossen los te gooien, foto’s van ons te maken onder zeil en de bus naar Å te nemen. Gelukkig bleven er genoeg mensen aan boord om direct na het ontmeren de zeilen erop te zetten en zeilend de haven uit te gaan. Eerst een stuk naar buiten om een wat constantere wind op te zoeken en daarna overstag om weer een slag de kust in te maken en bij Å uit te komen. We moesten hier even zijn om Dirk en Catherine weer op te pikken maar zijn meteen door gevaren naar Sørvågen, net om de hoek. Die nacht stak de wind op en regende het voor het eerst sinds tijden weer eens echt maar in de ochtend nam de buiigheid af en werd er een expeditie naar Å uitgestuurd om het dorp te verkennen en te kijken of de autochtonen ons kwaad gezind waren. Dit bleek reuze mee te vallen, zo erg dat de laatsten zich pas laat voor de lunch aan boord meldden. Gevolg hiervan was dat we de geplande middag wandeling de binnenlanden in wat moesten in korten want anders zou Saskia alleen met de anti-pasta en, nog erger, een goddelijke pesto pasta blijven zitten. Dat was te riskant zodat we tegen half zeven ons toch weer aan boord meldden. Zelfs om de resten Tiramisu werd gevochten. Toen ik om een uur of zes even naar buiten keek bleek er een strak blauwe lucht boven ons te hangen, en die hing er een paar uur later nog toen we vertrokken. Snel alle lappen gehesen en een dikke slag het Vestfjord op gemaakt om in de loop van de middag overstag te gaan richting Stamsund. Niet dat we nu persé naar Stamsund wilden maar dit was de enige plaatsnaam die Philippe kon onthouden en dan is het wat triest als je daar dan niet komt. Onderweg had Sas een mooie walvis maaltijd bereid. Gerookte walvis vooraf en gebakken als hoofdgerecht en die stond direct op tafel zodra we afgemeerd waren. Aan de andere kant van de steiger lag een pracht van een klassiek jacht, mooi blank gelakt mahonie met een stel enthousiaste kerels erop. Tenminste die avond en nacht. De volgende ochtend waren ze beduidend minder enthousiast en toen me om twaalf uur vertrokken was er nog geen teken van leven.

De volgende bestemming was Kabelvåg, onze trouwe lezers en medereizigers wel bekend. Een mooie zeildag, even drijven onder Vågakallen maar toch zeilend en in één slag tot vlak voor de haven. Vanwege de goede aanbevelingen die we gedaan hadden werd Kabelvåg direct verkend maar na de maaltijd kwam er toch een intense rust over ons scheepje. Ook omdat we ons moesten voorbereiden op een zware dag. Toen die aanbrak waren de plannen zeer divers en gemaakt. Peter en Hannie gingen met de bus naar het Vikingmuseum in Borg. Gerrit en Marjon te voet naar Svolvaer, Philippe bleef aan boord en de overigen op missie met Kris. Kris is namelijk nogal onder de indruk van geo-cache. Voor degene die daar, net zoals ik, nog nooit van gehoord hebben, dit is een club van mensen die hun broodtrommel verstoppen en dan op internet gaan vertellen waar ze dat gedaan hebben. De bedoeling is dan dat je elkaars broodtrommel opzoekt en dan een boterhammetje ruilt. Omdat het vrij lang kan duren voordat de trommel gevonden wordt zitten er geen boterhammen in maar speeltjes. Een van die trommeltjes ligt op de Dronningstinden maar voor de sport hebben we een omweg via Småtinden gemaakt. Het bewijs dat het een broodtrommel is, was de plastic zak er omheen van bakkerij “het stoepje” uit Spakenburg. Afgedaald en een biertje cq warme chocomel in Praestengbrygga gedaan. Door alle drukte had niemand tijd gehad om het zee aquarium te bezoeken, vandaar dat we dat de volgende ochtend op het programma hadden staan zodat we om twaalf uur pas vertrokken richting Uulvåg. Het eerste stuk was de wind wat twijfelachtig maar naarmate we meer uit de kust kwamen werd hij constanter en konden we mooi zeilen. Bij vertrek uit Kabelvåg werden we getrakteerd op twee zeearenden die een jonge meeuw probeerden te vangen en even later op nog een zeearend die erg dichtbij achter een vissersboot  aan het vliegen was. Uulvågen is een smal fjordje, mooi begroeid met een strandje achter in het fjord. De Bør dreef er rustig naar binnen tot zij tegen het strand tot stilstand kwam. Sas, Kris en Rutger-Jan sprongen via de boegspriet aan land voor een foto sessie. Na ze weer opgepikt te hebben nog de krabbenkooi uitgezet en daarna afgemeerd. De laatste dag had allemaal mooie verassingen voor ons in petto. Kris was al om kwart voor vijf op om de zonsopgang te zien. Er zaten drie grote krabben in de kooi die door Sas getransformeerd werden tot een mooie borrelhap, de vis wilde goed bijten zodat we een voorraadje hadden. Het weer was Trolsk. Mooie nevelflarden om bergtoppen, wat bewolkt, af en toe wat lichte regen. Kortom een pracht dag voor het Trollfjord. In het fjord afgemeerd om Kris de gelegenheid te geven om nog een broodtrommeltje op te graven en de rest om te lunchen. Op de terugweg uitgekeken naar zeearenden. Op een gegeven moment gestopt om wat vis in het water te gooien en het geluk gehad om één zeearend met een vis in z’n klauwen weg te zien vliegen. Op deze manier was het wat minder erg om weer in Svolvaer aan te komen en de reis met een traditionele “Captains Dinner” te besluiten.