BR10 Tromsø – Svolvaer 26-07 t/m 07-08 2009

Tromsø, letterlijk het hoogtepunt van het seizoen 2009. De meest noordelijke plaats die de Bør ooit bezocht heeft en tevens de meest oostelijke. Maar ook tropische temperaturen, kortom kortebroekenweer in de meest noordelijke studentenstad van Noorwegen en de plaats met de meest noordelijk gelegen brouwerij ter wereld. Tromsø is een bruisende stad met een hoop kroegjes maar ook musea, waaronder het beroemde poolmuseum. Vandaar dat een aantal gasten al eerder aangekomen waren om een paar dagen van Tromsø te kunnen genieten. Alleen Bas was laat, die kwam pas om half een ’s nachts aan boord. De rest was mooi op tijd voor de welkoms borrel en een lichte maaltijd aan dek. Vanwege wind en tij wilden we op tijd vertrekken en dus onderweg ontbeten. Na het ontbijt de zeilen erop gezet en werden we getrakteerd op een uitzonderlijk mooie zeildag. Geweldig kunnen zeilen in de fjorden, langs Hekkingen en een flink stuk buiten Senja om naar Mefjordvaer.  ’s Avonds nog even een stuk wezen lopen en genieten van een mooie warme zomeravond. Omdat het woensdag mooi walviskijkweer zou zijn besloten om dinsdag door te varen naar Andenes. Het eerste stuk het Mefjord uit was er nog een lekker windje en werden we uitgeleide gedaan door een vinvis maar helaas liet de wind het begin van de middag af weten zodat we wat motorsailend richting Andenes moesten, waar we einde van de middag aankwamen. Omdat het lekker warm en aangenaam weer was, was het ook dit keer geen straf om een stuk te varen. Inderdaad was het woensdag mooi walvisweer. Weinig wind en goed zicht. Potvissen moet je soms op een vrij grote afstand kunnen ontdekken om er op tijd bij te zijn en dan is een mooi vlak zeetje en goed zicht erg behulpzaam. Na een dik uur varen zagen we de eerste spuiter en we waren ruim op tijd in de buurt om hem te zien duiken. De tweede was iets verder weg maar nummer drie zat echt vlak bij. We konden hem een tijd volgen terwijl hij aan het oppervlak uitrustte. Na een aantal keren ademhalen zie je hem dan klaar maken voor de duik, z’n rug kromt zich, hij komt nog een keer boven om te ademen en dan met een grote boog en zwaai van z’n staart duikt hij onder. Na dit een keer of vijf te hebben gezien zijn we weer terug gevaren naar Andenes. ’s Avonds trok het daar een paar keer helemaal dicht van de mist maar gelukkig was het de volgende ochtend weer blauw en helder met een mooie noord-oosten wind. Die dag heerlijk gezeild, plat voor het lapje naar Stø. In de loop van de dag trok de wind iets meer aan zodat we uiteindelijk een nette 5 knopen liepen. Boven Bleik zag Ronald 10 zeearenden cirkelen, ongetwijfeld op zoek naar papegaaiduikers die daar in grote getale rondzwermen. Even voor Stø ligt het eiland Anda waar veel vogels zitten en waar we vlak langs konden varen. Om een uur of zeven afgemeerd in Stø waar Diana een uitgebreide rijsttafel op tafel zette. Kennelijk heerste er grote honger na een dag “hard” zeilen want het was in mum van tijd op. Van Stø naar Nyksund loopt de “Dronning sti” Het koninginnepad. Een wandeling van 2 ½ uur, grotendeels langs de kust met een lekkere klim aan het einde. Een stevige sjouw maar met mooi weer genieten van het uitzicht en een op afstand kleine Bør die naar Nyksund voer om iedereen weer op te pikken. Na een lekkere lunch in Nyksund ontmeerd en eerst een klein uurtje gevaren naar Myre om boodschappen te doen. Bas moest nog wat energie kwijt en liep van Nyksund naar Myre. Omdat Myre nou net echt de leukste plaats is om te blijven liggen zijn we nog een klein stukje doorgevaren, naar Smine. Hier is een kade die alleen door de snelboot wordt gebruikt maar vooraf overlegd met de schipper van de boot en het was geen enkel probleem om daar te liggen. In Smine stonden er allemaal kinderen op de kant om te kijken naar de boot van “Kapiten Sabeltand” een Noorse kinderheld en die werden getrakteerd op ballonen van Diana. Het was er ’s avonds zo stil dat je ieder gerucht aan boord kon horen. Nog even een avondwandeling gemaakt en toen naar bed. Voor de volgende dag stonden Tinden en Skipnes op het programma, deze plaatsen zijn uitgebreid beschreven in het reisverslag van de BR09 en BR08 dus ik zal er hier niet teveel over uitweiden. Van Skipnes gingen we in 1 ruk met een mooie noord-oosten wind, plat voor het lapje naar Stokmarknes. Bij Nykvåg nog een klein stukje binnendoor voor de papegaaiduikers en zeearenden, even spannend vanwege alle steentjes daar, maar mooie beelden kunnen nemen van de zwermen vogels. Mooi kunnen zeilen en pas rond half acht in Stokmarknes aangekomen, water geladen en een heerlijke anti-pasta gevolgd door een echte pasta gegeten.

De lange termijn weersverwachting had aangegeven dat na onze aankomst in Stokmarknes de wind echt helemaal op zou zijn, vandaar dat we eerst wat haast hebben gemaakt. Nu konden we op de motor door de Raftsundet en via het Trollfjord naar Kabelvåg. De zon deed weer erg z’n best en we zouden het weerrecord gaan breken van de langste periode met de hoogste temperaturen op de Lofoten ooit gemeten. In het Trollfjord afgemeerd voor de lunch en daarna door. De volgende dag in Kabelvåg gebleven. De voorgaande wandelingen hadden Leo, Rosemarie, Frank en Ellen afgeschrikt dus die namen de bus naar het vikingmuseum in Borg. Diana en Kris gingen boodschappen doen in Svolvaer en Ronald, Gerrit en Bas gingen met Hans de bult op om via Småtinden een rondje van 5 uur te lopen. Onderweg stonden Bas en Ronald in korte broek en ontbloot bovenlijf in de sneeuw elkaar in de poeieren en hebben we de eerste bessen kunnen eten. Terug in Kabelvåg moest het verloren vocht natuurlijk aangevuld worden in Praestengbrygga. Het eerste biertje ging dan ook sissend naar binnen. De stramme spieren vielen eigenlijk enorm mee de volgende dag zodat iedereen eigenlijk weer fris en vief aan dek stond. Als gevolg van de unieke weersomstandigheden was de wind nog steeds op zodat we op de motor naar Henningsvaer, een van de mooiere en authentieke Lofoten vissersplaats, zijn gevaren. Na Henningsvaer bekeken te hebben en een lunch in het zonnetje vertrokken naar Skrova, het Hawaï van de Lofoten vanwege de witte stranden en het blauwe water. Die avond kwam Ellingsen, de eigenaar van de visfabriek daar, met z’n motorboot voor ons liggen en hij had verse gerookte walvis aan boord waarvan we de volgende dag wat hebben overgenomen. Omdat Ellen jarig was heeft Diana een appeltaart gebakken, of eigenlijk twee. Een voor de dames van Ellingsen vanwege de walvis en het gebruik van de kade en de tweede voor na de wandeling naar de bult en het strand, ter ere van Ellen. Op de terugweg van de wandeling kwam een zeearend op bijna ooghoogte voorbij vliegen. Nog een tijdje op het strand en in het water vertoefd. Na de lunch restte ons nog het laatste stukje naar Svolvaer waar we loop van de middag aankwamen. Aan de kade in Svolvaer heeft een van de beste koks van Noorwegen een nieuw restaurant geopend en de gasten hadden het plan opgevat om daar de laatste avond te gaan eten, een uitstekend plan want we hebben er heerlijk gegeten met een goed glas wijn en mooie woorden van Leo. Na een afscheidsborrel aan dek naar bed voor het laatste nachtje aan boord.