BR09 Svolvaer – Tromsø 12 t/m 24 juli 2009

Een tropisch Svolvaer, temperaturen dik boven de 20 graden en al een paar dagen korte broekenweer. Dan zou nog een tijdje aanhouden met als enige nadeel weinig wind. Die avond druppelden de gasten binnen. Sita stond al op de kade om onze trossen aan te pakken toen we in de loop van de middag aankwamen, Hans en Teja kwamen met de Hurtigruten en de rest om half tien met de laatste vlucht. Omdat het nog lekker warm was ’s avonds laat nog een hapje aan dek gegeten en een ruwe planning gemaakt. Voor maandag was er weinig wind voorspeld maar voor dinsdag een noordelijke bries vandaar dat het plan in eerste instantie een rondje rond Austvagøy zou zijn. Door de Raftsundet, via het Trollfjord naar het noorden en dan bovenlangs door de Gimsøystraumen weer terug. Maar toen we vertrokken stond er een lekker windje uit het oosten dus het plan aangepast, de zeilen gehesen en naar Henningsvaer vertrokken. Onderweg zakte de wind wat in dus al vissend Henningsvaer bereikt. Bob ving een mooie kabeljauw en er werden verder wat koolvisjes gevangen. Henningsvaer wordt wel het Venetië van de Lofoten genoemd, misschien wat enthousiast maar met alle wateren om de plaats heen is het vergelijk begrijpelijk. Het is in ieder geval wel een van de mooiere vissersplaatsen. Als je in Henningsvaer bent dan moet je eigenlijk in de galerie de diapresentatie over de Lofoten zien, deze geeft een mooi beeld van het leven en de visserij hier. In Henningsvaer waren veel mensen op de been. Natuurlijk omdat de vakanties zijn begonnen in combinatie met het mooie weer want zelfs op het Vestfjord bleven de temperaturen boven de 20 graden. ’S Avonds aan dek gegeten en tot laat blijven zitten. Doordat het niet donker wordt, en met dit soort mooie dagen zelfs niet een klein beetje minder licht, wordt het al snel te laat voordat je in je bedje ligt. Vooral als het gezellig is aan dek.

Na het ontbijt bleek het dat het verstandig was geweest dat we geen rondje Austvagøy hadden gedaan omdat de wind het nog steeds liet af weten. Wel was het al snel warm. Die dag zouden we richting Kabelvåg vertrekken. Op zich geen grote afstand maar dan zouden we in de middag nog tijd hebben om daar rond te kijken en wat te lopen. Nog geprobeerd te vissen maar deze lieten het af weten, ook met vakantie met dit warme weer.  In Kabelvåg geluncht en opgesplitst. Francois wilde als enige het Kongsvatten om lopen, de rest van de mannen ging richting zee aquarium en Teja, Conny en Sita richting Lofoten kathedraal en vandaar nog een eind sjouwen. Het terras van Praestengbrygga trok echter al snel. Na de maaltijd aan dek gingen Hans, Peter, Bob en Joost nog een eind sjouwen, met permissie door de achtertuin van een huis een eind de bult op, samen met de bewoners van het huis genieten van het uitzicht over het Vestfjord. Daarna toch nog even een biertje in Praestengbrygga gedaan en wat gerookte walvis geproefd. Goddelijk. Toen we de volgende ochtend wakker werden was het weer vertrouwd Noors weer. Normale temperaturen van rond de 16 graden. Het moest er nu maar van komen om naar het noorden te gaan. De weersverwachtingen, ook op de lange termijn, waren gunstig om vrijdag en zaterdag richting Andenes te gaan om daar walvissen te spotten. We hadden voor die dag een ambitieus plan. Eerst richting Trollfjord en vandaar de Raftsundet door. Teja had kennissen die een hytte aan het bouwen zijn op Brottøy, een eiland aan de noordzijde van de Raftsundet en daar zouden we langs komen. Die dag is ze wel heel erg druk bezig geweest om contact met haar kennissen op te nemen maar er werd niet gereageerd op alle telefoontjes en SMS jes. Toen we bij het Trollfjord aankwamen kwam daar net de “Black Watch” een cruise schip, uitzetten wat een indrukwekkend gezicht was. Teja bleef de hele Raftsundet door bellen en sms’en maar zonder resultaat. Vandaar dat we samen besloten om toch maar door te varen naar Stokmarknes. Toen we net voorbij Brottøy waren kwam ons “Lofotferga 1” , een lokale veerboot, tegemoet. Toen deze dwars van ons was werd er van dek hard geroepen en gezwaaid, de kennissen van Teja. Later belden ze, de telefoon was achtergebleven op het eiland, vandaar dat ze de oproepen gemist hadden.  Ze hebben elkaar in ieder geval wel gezien, al was het alleen in het voorbij varen.

In Stokmarknes kort gelegen om naar het Hurtigruten museum te gaan, boodschappen te doen en water te laden. In Stokmarknes is het allemaal begonnen, wat Hurtigruten betreft dan. Richard With, een reder uit Stokmarknes, besloot dat het handig zou zijn om een geregelde bootdienst langs de Noorse kust te hebben van Bergen tot aan Kirkeness en weer terug. Samen met een aantal Noorse rederijen die al bootdiensten in verschillende gebieden onderhielden werd er een samenwerkingsverband opgezet dan tot op de dag van vandaag werkzaam is, de Hurtigruten. Dagelijks vertrekt er een schip vanuit Bergen voor de 11daagse reis langs de kust. Het Hurtigruten museum verhaalt over het ontstaan en de ontwikkeling van deze dienst. Gezien de weersverwachting voor de komende dagen aan het einde van de middag toch nog twee uurtjes verder gevaren naar Vinjesjøen, vlak bij Bø, waar we nogal veel bekijks hadden zodat er eigenlijk de hele avond wel iemand op de kade stond om een praatje te maken. Het traject voor de volgende dag is vrij intensief, tenminste als je de toeristische route wil varen en niet te ver buitenom. En dat wilden we, vooral omdat in de buurt van Nykvåg papegaaiduikers te zien zijn. Dit traject gaat aan de buitenkant van de eilanden van de Vesterålen langs, vrij dicht onder de kust en tussen veel eilanden, rotsjes en steentjes door. Eenmaal bij Nykvåg aangekomen zwermden er duizenden papegaaiduikers langs de kliffen en zwommen er evenzoveel in zee. In totaal zagen we 8 zeearenden gezamenlijk rondzweven boven het eiland, een fantastisch gezicht. Frid was thuis toen we in Tind afmeerden. Zij is de kleindochter van Skjald, de laatste handelsmann van Tind. Een legendarisch figuur die op deze handelsplaats woonde en in 2002 is overleden. Zijn familie heeft het voor elkaar gekregen dat het huis met winkel en werkplaats een museale status heeft gekregen en alles is nu nog exact zo als toen Skjald er nog zijn rijk had. We hadden van te voren al e-mail contact gehad met Frid en ik wist dat ze er alleen deze week zou zijn en het is dan toch weer leuk als het lukt om elkaar dan even tegen te komen. Na een erg warm welkom de “gamle handelssted” bekeken, uitgebreid bijgepraat en terwijl de gasten met Diana naar Skipnes liepen de Bør omgevaren. Ook in Skipnes vonden ze het leuk dat we er weer waren. Aan zo’n mooie kade moet eigenlijk zo’n mooie boot liggen, was het commentaar. ’s Avonds nog even een biertje wezen drinken in de ‘Skipperstua’ , het lokale kroegje.

De wind zit al een hele tijd in de noord / noord-oost hoek en het ziet er naar uit dat het na vandaag ook weer een tijd zo blijft. Behalve vandaag, met een westen wind. Voldoende redenen dus om een sprint naar Andenes te trekken, een dikke 40 mijl vanaf Skipnes. Meteen buiten de lappen er op gezet en zodra we wat verder uit de kust kwamen werd de zee wat gemakkelijker en nam de wind en de snelheid toe naar een dikke 7 knopen zodat we na een hele mooie zeildag om een uur of zes in Andenes aankwamen. Reden om naar Andenes te gaan is, buiten de bekoringen van de plaats zelf, de potvissen die zich daar een mijl of 8 uit de kust ophouden. Vanuit Stø en Andenes worden dagelijks walvissafari’s georganiseerd en als we daar in de buurt zijn hebben we altijd contact met deze mensen, zowel vooraf als tijdens de tocht, zodat we elkaar kunnen informeren als er ergens walvissen te zien zijn. We hadden eerder al gehoord dat er weinig walvissen waren dit jaar en dat ze erg onrustig zijn. De reden daarvoor kan zijn het seismisch onderzoek dat in dit gebied wordt uitgevoerd. Dit gaat gepaard met luide knallen onderwater en potvissen zijn daar gevoelig voor. Aangekomen in het gebied en bij het spotten van de eerste walvis bleek deze ook erg onrustig te zijn. Hij bleef maar even aan het oppervlak en dook vrij snel zonder zijn staart te laten zien. De tweede was ons sympathieker. We lagen te drijven vlak bij de plek waar hij aan het oppervlak was toen hij tijdelijk onder dook en vlak naast ons weer boven kwam. Dit gebeurde op een dikke 5 meter afstand, eerste rangsplaats dus. Na deze gebeurtenis nog een tijd rondgedreven en in de verte nog een  spuiter gezien maar na een uur het opgegeven, het was inmiddels 4 uur, en terug naar Andenes gegaan. In de buurt van Andenes nog een groep witflank dolfijnen gezien die een klein showtje voor ons opvoerden. ’s Avonds collectief de kroeg van Andenes onveilig gemaakt. Van Andenes waren we van plan om naar Hamn te gaan, maar met de noordelijke wind lukte dat niet helemaal, niet erg want Grunnfosbotn is ook leuk. We werden daar welkom geheten door oude bekenden van vorig jaar, een visserman en zijn vrouw, die zalm en verhalen over grote heilbot serveerden. Later werd er nog een nordlandbåt te water gelaten zodat er nog geroeid kon worden. Na een bacalao maaltijd en een avondwandeling langs het fjord naar bed om de volgende dag toch naar Hamn te gaan. Hamn was een eind tegen de wind op en dus een stevige dag kruisen. Het temperatuur, die begin van de reis boven de 20 graden had gelegen, haalde nu net de helft dus we waren blij dat we daar aankwamen. Mooi, zeilend, het fjord binnen komen zetten. Gelukkig een kroeg met terras, vooral belangrijk voor de ochtend koffie van Joost en Bob. Het plan was om van Hamn een klein stukje naar Skaland te varen om daar even af te meren voor boodschappen en het afzetten van de gasten. Van Skaland is er een wandeling naar Steinfjord, één fjord verder op. De wandeling was iets hoger en langer dan verwacht maar het uitzicht en de natuur maakte alles goed. De eerste helft was er nog een pad maar eenmaal bij een meer aangekomen liet het pad het afweten. Het afdalen had Joost snel onder de knie, hij sloeg hele stukken over en liet zich gewoon naar beneden glijden. Sita verdween af en toe onder de varens en probeerde met het zogenaamde “varenzwaaien” aan te geven waar ze zat. De Bør was inmiddels omgevaren naar Steinfjord. Dat de aanloop van dit fjord niet altijd even goed gaat bewijzen een tweetal wrakken op de kust. Speciaal voor Bob en Joost weer voor een kroegje afgemeerd waar ze koel bier hadden, en natuurlijk koffie voor de volgende ochtend. Omdat het een gezellig kroegje was met aardige mensen en omdat we een eind hebben gelopen, collectief besloten om daar te blijven eten. Erg lekker en aangenaam.

De volgende ochtend was Sita jarig en dat werd natuurlijk op traditionele wijze gevierd, appeltaart aan dek. Dit keer met een lichte handicap omdat we nogal slingerden als gevolg van meer deining dan wind. We hebben nog wel een tijdje geprobeerd te zeilen maar het slaan van de zeilen was zo vervelend dat we uiteindelijk het spul er maar weer af hebben gehaald. Buiten om Senja is een pracht kust met ruige bergen en diepe fjorden, genoeg te zien dus. Er hing wat lichte bewolking boven de bergen zodat hier en daar een top een rookpluim van wolk kreeg. In de loop van de middag afgemeerd in Lysnes. Een kade met een supermarkt waar een erg aardige mevrouw de eigenaar en enige medewerker is. We moesten wat Sei van haar meenemen en ze kwam ’s avonds nog wafels eten aan boord, die we gebakken hadden na afloop van de uitgebreide tapa’s maaltijd die Diana had bereid. De laatste dag had nog een fraaie verassing voor ons in petto. Waar we lagen was eigenlijk geen wind en de verwachting was ook dat er niets meer zou komen. We moesten vroeg op pad om de Rystraumen op tijd te passeren, daar staat op z’n best 6 knopen stroom en als het dan toch moet stromen, dan maar graag mee. Onderweg ontbeten en even later kwam er zo waar wat wind. Best wel wat eigenlijk. Uit voorzorg alleen de bezaan, fok en kleine kluiver er op gezet en dat bleek meer dan genoeg te zijn. Achter ons voer een Nederlandse Collin Archer, de “Balder” en die had onder klein tuig ook af en toe een aardige helling. Zij hadden op z’n hardst 40 knopen wind gemeten, een dikke drie zeg maar. Zo kwamen we zeilend in Tromsø aan waar we weer konden afmeren aan ons vertrouwde plekje op kade 11. Inmiddels was het weer zulk mooi weer geworden dat de korte broek en het hemd weer aan konden zodat we konden genieten van een stralende en warme laatste dag.