BR05 2009 Alesund – Kristiansund 17 t/m 23 mei

17 mei, de nationale feestdag van Noorwegen waarbij de onafhankelijkheid van Zweden wordt gevierd. ’S Ochtends om zeven uur kanonschoten en om acht uur begin van de optocht door de straten van Alesund. Iedereen loopt in klederdracht of in ieder geval in zijn of haar beste pak, muziek in de straten. Kortom feest. Onze gasten kwamen keurig netjes om zes uur aan boord waar we een genoegelijke kennismakingsborrel hadden. Saskia, onze nieuwe kok, had een heerlijke vissoep en een erg verrassende surinaamse pindasoep gemaakt waarvan vooral de laatste erg populair was. De globale planning voor de reis doorgenomen en genoten van de zonsondergang, een van de laatste van dit voorjaar.

Øye, aan het Hjørundfjord, was het eerste doel van onze reis. Ondanks de weinige wind toch nog het eerste stuk kunnen zeilen, maar bij de ingang van het fjord gestreken. Het hele stuk het fjord in genoten van het schitterende licht en omgeving. Sneeuw op de bergen, vlak water en de zon in de blauwe lucht. In Øye de stilte met het ruisen van de watervallen en de absolute rust en natuurlijk de pracht van hotel Union waar Wilhelmina en Juliana in het verleden regelmatig kwamen om te schilderen en te wandelen.  ’s Avonds nog een vuurtje gestookt en gezellig nagepraat. De volgende ochtend bijtijds vertrokken en onderweg ontbeten. Het water van het fjord lag er als een spiegel bij. Eenmaal buiten toch de zeilen er weer opgezet en koers gezet richting Runde. Om Runde heen naar de vogelrotsen gevaren, het gekrijs van duizenden meeuwen, jan van genten en alken op de wit bevlekte rotsen en de wandeling ’s avonds naar de kliffen was een pracht ervaring. Papegaaiduikers van vlakbij kunnen bewonderen en aan boord nog lekker na zitten praten. Woensdag was een uitzonderlijke dag deze week, grijs en regenachtig, vooral in de middag. We moesten nu toch een stuk richting Kristiansund gaan varen dus voorbij Alesund richting het noord-oosten tot in Myklebust. Daar afgemeerd, ijsjes gekocht in de lokale supermarkt, op het kerkhof ontdekt dat bijna iedereen hetzelfde heette en een korte wandeling gemaakt. Gelukkig kwamen we er achter dat het de volgende dag Hemelvaart zou zijn dus in de supermarkt genoeg ingekocht voor de volgende dagen. Om middernacht werd Jan 60 en dat hebben we toch nog maar even gevierd. Jan zijn vrouw, Mirese had een fles met een kruidenlikeur die zo lekker was dat zelfs Wilma er een slokje van nam.

Gelukkig was het de volgende ochtend weer vertrouwd mooi weer en hebben we na het ontbijt de eerste 10 mijl naar Ona afgelegd waar we tegen de middag afmeerden. Eerst appeltaart aan dek vanwege Jan zijn verjaardag en daarna Ona verkennen. Ona is een lief klein pittoresk vissersdorpje met allemaal gekleurde huizen op een klein groepje eilanden. De eilanden zijn sinds ca. 1300 bewoond en in de drukste tijd hebben hier ongeveer 300 mensen gewoond. Tegenwoordig wonen er nog een 6o tal mensen. Van oudsher leeft men van de visserij maar er zijn nu ook een paar winkeltjes en galerietjes. Deze laatste hebben op sommige mensen zo’n aantrekkingskracht dat we wat later moesten vertrekken om te voorkomen dat er niemand achter bleef. Het oorspronkelijke plan was om naar Bud te gaan maar er werd voor vrijdag nogal veel wind uit het noord-oosten voorspeld, en dat zou recht op de kop zijn, vandaar dat we in gezamenlijk overleg besloten om iets verder door te varen zodat we vrijdag niet al te veel mijlen hoefden te maken. Eerst een stukje open water en daarna een kruip door – sluip door paadje tussen de rotsen door. Het mooie van dit soort stukken varen is dat je meer ziet dan op open zee en we kwamen dan ook een zeearend en een ijsduiker tegen waarbij de laatste vrij zeldzaam is in Noorwegen. Afgemeerd in Askevaag, niet dat het daar nou zo spannend is maar wel lekker rustig. Vrijdag wakkerde de wind in de loop van de dag aan zodat we een wat “buizend” laatste stuk naar Kristiansund hadden. Een spannend stukje varen omdat we een heel eind binnendoor gingen om zoveel mogelijk zeegang te voorkomen. Ondanks dat waren er wat lieden die de lunch toch maar uitstelden totdat we voor de kant lagen. De Indonesische rijsttafel die Saskia die avond op tafel toverde lokte applaus uit en was een heerlijke afsluiting van een dito reis.