Bodø - Kristiansund 2008 door Peter van der Meer

Ik had mij zo verheugd op een biertje op de bovenste etage van het Radisson hotel in Bodø met uitzicht over het fjord. Helaas is het daar niet van gekomen. De hele zondag moesten Jannie, Ilse, Joes en ik op schiphol aanhoren dat mister Smith on his way to Katmandu should report immediately at gate C23. You are delaying the flight and we will start unloading your luggage. In plaats van dat wij te laat bij het vliegtuig waren, was de hele vlucht geschrapt. Wij stapten daarom
pas op maandagochtend aan boord van de Bør, waar de andere gasten al op ons zaten te wachten. De Bør bleek deze reis vol te zitten met vrouwen. Naast de Engelsman Alen en mijzelf bleken de overige gasten vrouw te zijn. Zij waren veruit in de meerderheid. Dat was niet de eerste keer voor Hans dit seizoen.

Direct nadat wij aan boord gekomen waren lieten wij Bodø achter ons en gingen op weg naar het Holandsfjord, zodat we de volgende dag naar de Svartisen konden lopen. Met de ondergaande zon lag de Svartisen er prachtig bij. Zelfs Hans had hem nog nooit zo mooi van op afstand gezien.

Het was een mooi einde van de eerste dag, waarop we direct een dwergvinvis zagen, of was het een griend, of toch een dwergvinvis? Nu ja, in elk geval een walvis die nieuwsgierig om de boot heen zwom. Ook zagen we die eerste dag direct al een paar zee-arenden, zodat we alleen nog maar op het noorderlicht hoefden te wachten om het afvinklijste compleet te hebben. Helaas is dat er niet meer van gekomen. Tenminste niet op de momenten dat wij wakker waren. Bovendien voeren we naar het zuiden zodat de kans het noorderlicht waar te nemen alleen maar afnam.
Onderweg waren er genoeg andere dingen te zien. Het Noorse landschap blijft mooi, zeker als je het in stralende zonlicht ziet, zoals wij dat dagelijks konden doen. Een reden voor Helen om terug te komen, want zij had op stoerder weer gehoopt, zodat er thuis veel stoere verhalen te vertellen waren over de stoere zeilreis in het stoere Noorwegen, tussen de stoere Noren. Daarnaast laste Hans af en toe een tussenstop in, zodat we het Petter Das museum in Alstahaug konden bezoeken, even konden rondlopen in Rørvik en op Kvalsøyæter.

Om het heugelijke feit van het oversteken van de poolcirkel te vieren, serveerde Hans bij het avondeten een glaasje champagne. Dankzij de ingedronken moed konden we ook de wandeling naar Torghatten wagen, waar we door een groot gat in de berg zijn gelopen. De saga over het ontstaan van het gat is nog mooier dan het gat zelf. Gelukkig heeft de opkomende zon het tafereel van de achtervolgde Helga versteend op het
moment dat de speer door de hoed van Torg vloog, zodat nu wij er van kunnen genieten.

De beloofde espresso bij Margreth's Minde op Hitra bleef uit. De Minde bleek dicht, dat wist Hans ook wel. We toerden immers rond buiten het Noorse toeristenseizoen. Wel bood het de mogelijkheid even te schommelen en de ingredienten van een chocolodataart te kopen die Marielle de volgende dag bakte.

Het is moeilijk het mooiste plekje van de reis aan te wijzen. Alle plekjes waren mooi: Bessaker, Sandnesssjoen, Brønnoysund etc. Natuurlijk scoort de Svartisen hoog, die er op dit moment ongekend blauw uitziet. Ook Sør-Gjæslingen scoort hoog, het verlaten visserseiland net even buiten Rørvik, dat door een aantal vrijwilligers in stand wordt gehouden en nu 's zomers bezocht kan worden. Een verlaten kade waar de Bør net aan past en een mooi uitzicht over de oceaan en dit alles overgoten met een sausje van de zon. Of was het het steigertje in SørGurvik, waar we eerst nog weer weg moesten omdat een lokale visser zijn dagvangst van heilbot daar
nog aan land wilde brengen? Maar misschien het mooiste plekje van alle die we bezicht hebben is Sandness geweest. Verscholen in een fjord, geen kade of steiger om aan te liggen en dus gedwongen om te ankeren, kregen we een mooie volle maan voorgeschoteld om een einde aan de dag te maken en om Hans bij te lichten bij de ankerwacht, die hij op zich nam omdat hij toch wel wakker werd van vreemde bewegingen en geluiden. Een gloedvolle kitscherig rode zonsondergang bleef alweer uit. Spijtig voor Joes, die elke avond tevergeefs paraat stond om dat vast te leggen.

Het is mij elke keer een raadsel hoe Hans die plekjes weet te vinden. Ja, hij is er vaker geweest, en ja, de Noorse kust is mooi, maar het blijft tocht een kunst om die plekjes te vinden en onderweg niet te verdwalen. De doorvaarten zijn soms nauw en ondiep en de vele staken, bakens, boeien en sectorlichten laten je door het bos soms de bomen niet meer zien. Toch vindt Hans de weg en laat ons de mooiste plekjes
van Noorwegen zien.

Een ding moet Hans nog wel leren en dat is vissen. De vangst op weg naar Sør-Gjæslingen was slechts een kabeljauw netjes omhoog gehaald aan het oog. Nee, dan deed Kees, die Diana was komen vervangen, het beter in de keuken. Elke avond schotelde hij ons de ene lekkere maaltijd na de andere voor en elke ochtend lag er een lekker gebakken eitje op ons te wachten. Zo ook op de laatse gezamenlijke ochtend in
Kristiansund. De dames en Alen stapten daar van boord en Hans, Kees en ik maakten ons op om nog diezelfde ochtend door te varen naar Ålesund, de opstapplaats voor de volgende etappe.

Peter van der Meer