17 mei, de nationale feestdag van Noorwegen waarbij de onafhankelijkheid van Zweden wordt gevierd. ’S Ochtends om zeven uur kanonschoten en om acht uur begin van de optocht door de straten van Alesund. Iedereen loopt in klederdracht of in ieder geval in zijn of haar beste pak, muziek in de straten. Kortom feest. Onze gasten kwamen keurig netjes om zes uur aan boord waar we een genoegelijke kennismakingsborrel hadden. Saskia, onze nieuwe kok, had een heerlijke vissoep en een erg verrassende surinaamse pindasoep gemaakt waarvan vooral de laatste erg populair was. De globale planning voor de reis doorgenomen en genoten van de zonsondergang, een van de laatste van dit voorjaar.

Øye, aan het Hjørundfjord, was het eerste doel van onze reis. Ondanks de weinige wind toch nog het eerste stuk kunnen zeilen, maar bij de ingang van het fjord gestreken. Het hele stuk het fjord in genoten van het schitterende licht en omgeving. Sneeuw op de bergen, vlak water en de zon in de blauwe lucht. In Øye de stilte met het ruisen van de watervallen en de absolute rust en natuurlijk de pracht van hotel Union waar Wilhelmina en Juliana in het verleden regelmatig kwamen om te schilderen en te wandelen.  ’s Avonds nog een vuurtje gestookt en gezellig nagepraat. De volgende ochtend bijtijds vertrokken en onderweg ontbeten. Het water van het fjord lag er als een spiegel bij.

Een aantal bekende gezichten stonden op de Brygge in Bergen om aan boord te komen. Een groot aantal waren al eerder mee geweest of hadden we op een open dag gezien maar de nog onbekende gezichten paste moeiteloos in het geheel zo dat we tijdens de welkoms borrel al een erg gezellige stemming aan boord hadden. De laatste dag van regen zat er zo goed als op en vanaf het begin van de reis zou het lekker zonnig weer gaan worden. Maandag ochtend nog snel wat boodschappen gedaan en toen vertrokken. Het eerste stuk boven Bergen op de motor gevaren maar in de ingang van het Sognefjord konden de zeilen er op. Niet al teveel wind dus rustig dobberend het fjord in. Aan het einde van de dag afgemeerd in Losna, hier woont Einar met zijn vrouw, die we een jaar geleden op Faerøy ontmoet hadden. Na het eten de kennismaking hernieuwd en rond middernacht weer naar ons bootje teruggelopen. Genoten van de absolute stilte en het uitzicht over het fjord. De volgende ochtend vroeg vertrokken om een tweetal redenen. Er stond geen wind en we wilden mijlen maken en de wind verwachting voor Stad, de westkaap van Noorwegen, werd slechter in de loop van de week.

Nu zijn de laatste dagen voor vertrek niet altijd de meest ontspannen dagen, ondanks dat we ieder jaar toch wel het idee hebben dat we het “dit jaar beter voor elkaar hebben”. Meestal zijn we de laatste dag nog tot 12uur ’s nachts bezig maar dit jaar ging het echt beter, we waren om kwart over elf al klaar. Een beetje oneerlijk vergelijk omdat Diana na de zeereis naar huis zou gaan en in juni met de auto naar het noorden gaat rijden zodat we alles wat we vergeten zijn toch later weer aan boord kunnen krijgen. De “auto stapel” is inmiddels vrij groot. Maar het was redelijk onder controle toen de gasten aan boord kwamen en zelfs nog kans gezien om samen met onze gasten een afscheidsbiertje in het Noorderke te drinken waar toevallig een hoop bekenden langs kwamen die avond. Donderdag, koninginnedag, de aubade op het dak van het stadhuis tijdens het ontbijt. Omdat het tij pas in de middag was en het weer erg fraai hadden we geen haast om te vertrekken zodat iedereen rustig kon wennen. Een wachtindeling gemaakt en om 1 uur vertrokken. Er was erg weinig wind zodat we de waddenzee wat motorzeilend hebben afgevaren maar eenmaal het Stortemelk door kwam er iets meer wind. Het weerbeeld stond in het teken van een groot hogedrukgebied dat zich uitstrekte vanaf de oceaan tot boven centraal europa en Scandinavië. Een laag iets ten zuiden van IJsland zou nog wat wind kunnen brengen maar het zou niet veel zijn. Gezien de windverwachtingen zijn we, na het oversteken van het verkeersscheidingsstelsel iets westelijker gaan sturen dan normaal omdat de verwachting was dat rond de 4 graden oosterlengte meer wind zou zitten. De dagen op zee kenmerkte zich door het rustige weer, weinig zeegang dus ook de luxe van gewoon beneden aan tafel eten. Met een windkracht die schommelde tussen de twee en drie beaufort maakten we toch daggemiddelden van rond de 90 mijl en dat is niet slecht gezien de omstandigheden.

Zaterdag 4-10

Al een paar dagen houden we de lange termijn weersverachting in de gaten maar er valt nog niet veel van te maken. De resten van een orkaan komen als venijnig lage druk gebied onze kant op en een ander lage druk gebied ten noorden van IJsland bepaald het weer waar we op dit moment zitten. De kans op hoge druk in het zuiden van de Noordzee neemt toe maar iedere dag ziet het er anders uit. Eerst schoonschip maken en boodschappen doen voor de zeereis. Kees is al een paar dagen maaltijden aan het plannen en boodschappen lijsten aan het maken. Overdag is het nog redelijk weer maar voor vanavond verwachten we veel regen en wind.

Zondag 5-10

Er komt wat meer zicht op de lange termijn weerverwachting. Het ziet er naar uit dat de naderende depressie het verloop van de reis aardig gaat bepalen. De vraag is nu gaan we vanavond meteen varen of wachten we tot woensdag middag en gaan we dan de sprong maken. Wind verwachtingen voor dinsdag en woensdag zijn rond de 35 en 40 knopen en dat is best wel wat. Door de zware regen afgelopen nacht was het rustig op straat dus lekker kunnen slapen, in Stavanger wil het normaal in het weekeinde nog wel eens onrustig zijn. De havendienst begreep niet dat we nog water wilden laden, er viel toch genoeg uit de lucht. Inmiddels alle voorbereidingen getroffen, schip zeeklaar gemaakt, alles zeevast gezet en de maaltijden voor onderweg voorbereid. Alles wat we onderweg niet nodig hebben is weg gestuwd zodat er zo min mogelijk in de weg ligt. In de middag komt Aard, de stuurman, aan boord en wordt er nog meer naar weerberichten gekeken. Voorlopig staat er nog een noord-west 6 en dan is het ten zuiden van Stavanger nogal onaangenaam, hoge en dooréén lopende zeeën. Samen met Kees en Aard een plan gemaakt. In de nacht van zondag op maandag neemt de wind iets af maar blijft noord-west, wat gunstig is, en daarna gaat hij afzwakken. Eind van de dag zou hij gaan draaien richting zuid-oost en gaan toenemen. Voor dinsdag is de verwachting zuid tot zuid-oost 7 en daarna, woensdag, draaiend naar het westen.

In de loop van de middag komen alle gasten aan boord en worden de plannen uitgelegd en de wachten in gedeeld. Voorlopig de laatste walmaaltijd gegeten. Het plan om in de avond te vertrekken wordt wat uitgesteld omdat de wind blijft aanhouden en in de loop van de nacht zou gaan afnemen. Nog maar even een slaapje gaan doen.

Wie eind september, begin oktober naar Noorwegen gaat, verwacht overkomende lage drukgebieden met wind en regen. Afgezien van de regen dus goede omstandigheden om te zeilen. Misschiend is de wind wat hard, maar de kust is op de meeste plaatsen beschut genoeg om er wat moois van te maken.

Tot aan Bergen heb ik van de lage drukgebieden niks gemerkt. Sterker nog, een hoge drukgebied reisde met de Bør mee van Bodø tot aan Bergen. In Bergen wachtte echter een weersomslag. Op mijn vrije dag een zuidwest zeven, aan boord van de Bør ook wel dikke drie genoemd. Ook de weersverwachtingen zagen er onheilspellend uit. Hans had het over een zuidwest tien bij Stavanger aan het einde van de week. Reden genoeg om snel van Bergen richting Stavanger af te zakken.

De eerste dag ging het naar Bekkjavik, een idyllisch shoppingcentrum op een eilandje voor de Noorse kust. We hadden wind tegen, dus voeren we het eerste stuk op de motor. In ruimer water voor Bekkjavik hebben we de zeilen opgezet om het laatste stuk tot aan de brug te kruisen.
De nieuwe gasten aan boord hadden de gang van zaken snel onder de knie, zodat we mooi op tijd voor de kant lagen en Kees de gelegenheid had Baccalao te maken.

Je hebt twee soorten boten: snelle boten en langzame boten. De snelle boten varen de hurtigrute en de langzame de roligrute. Tot voor kort was de Bør een roligbåt, die langzaam langs de Noorse kust vaart. Deze maandagochtend wilde Hans laten zien dat het, met de nieuwe motor, ook anders kan. Het weerbericht die ochtend voorspelde slecht weer bij Stattlandet, aan het einde van de middag, begin van de avond en Hans wilde er voor die tijd om heen zijn. Nog voor het ontbijt stoven wij in vollen vaart richting de kaap.

Dat het weer daar vaak niet best is, wist ik van een vorige keer, toen we met pijn en moeite Statt wisten te ronden. Ook zijn er wel eens boten van de Hurtigrute in de problemen gekomen. En bij Statt waait het altijd harder dan langs de rest van de kust. Alle reden dus om haast te maken op de roligrute.

Om een uur 's middags in het zonnetje ronden wij Statt. Kort daarna gaan de zeilen omhoog voor het laatste stukje naar Silda. Daar konden we water laden, wat in Ålesund niet mogelijk was geweest.

Ik had mij zo verheugd op een biertje op de bovenste etage van het Radisson hotel in Bodø met uitzicht over het fjord. Helaas is het daar niet van gekomen. De hele zondag moesten Jannie, Ilse, Joes en ik op schiphol aanhoren dat mister Smith on his way to Katmandu should report immediately at gate C23. You are delaying the flight and we will start unloading your luggage. In plaats van dat wij te laat bij het vliegtuig waren, was de hele vlucht geschrapt. Wij stapten daarom
pas op maandagochtend aan boord van de Bør, waar de andere gasten al op ons zaten te wachten. De Bør bleek deze reis vol te zitten met vrouwen. Naast de Engelsman Alen en mijzelf bleken de overige gasten vrouw te zijn. Zij waren veruit in de meerderheid. Dat was niet de eerste keer voor Hans dit seizoen.

Direct nadat wij aan boord gekomen waren lieten wij Bodø achter ons en gingen op weg naar het Holandsfjord, zodat we de volgende dag naar de Svartisen konden lopen. Met de ondergaande zon lag de Svartisen er prachtig bij. Zelfs Hans had hem nog nooit zo mooi van op afstand gezien.

Op zondagmiddag werden we gebeld door Peter die met Ilse, Joes en Janny nog op Schiphol stond en pas de volgende ochtend in Bodø zou kunnen aankomen. Een vervelende vertraging maar desondanks konden we maandag toch nog redelijk op tijd vertrekken, na een korte uitleg. Gelukkig veel mensen die al eerder mee waren geweest en dus al bekend waren met de Bør en de gebruiken aan boord. Even buiten de haven de zeilen gehesen en mooi voor de wind aan het eerste traject van onze thuisreis begonnen. Warm weer, blauwe lucht en een mooi windje, zo ongeveer het laatste dat je in september boven de poolcirkel zou verwachten maar daarom niet minder welkom. Heerlijk gezeild en even voorbij Fugløya kregen we gezelschap van een walvis die een tijdje met ons mee zwom, regelmatig bovenwater komend om ons even te bekijken en dan weer onderduiken. De gletsjer Svartisen was ons eerste doel, 42 mijl vanaf Bodø en gezien ons wat verlaatte vertrek dus ook een late aankomst, niet erg want onderweg kunnen genieten van een adembenemende zonsondergang. Onderweg bacalao gegeten.  De aankomst op het steigertje van Svartisen was spectaculair, absolute stilte aan het einde van het fjord met alleen het ruisen van het smeltwater van de gletsjer en het geblaat van de schapen. Een stralende sterrenhemel recht boven ons en af en toe het geluid van een springende vis.

We hebben veel mooie dagen gehad tot nog toe deze zomer maar sommige dagen zijn toch wel bijzonder en onze eerste dag van deze reis was er zo één. ’S Ochtends na de uitleg uit Lødingen vertrokken onder een blauwe hemel en met eigenlijk de verwachting dat er weinig wind zo staan en er een stuk op de motor gevaren zou moeten gaan worden. Maar even buiten de haven kwam er wat wind dus snel alle lappen erop en genieten van de stilte. Windje in de rug, temperatuur van boven de 20 graden, zeearend op afstand en een route dat ons tussen allerlei eilandjes door leidde, wat wil een mens nog meer. Afgemeerd op Risvaer, een eiland waar alleen nog maar wat vakantie woningen staan, mosselen voor het voorgerecht van de kade palen afgeplukt en salades aan dek gegeten met zoete aardbeien na. Het sputterende geluid van een school visjes die in de schaduw van de Bør aan het wateroppervlak belletjes blazen en dan de zon die achter de bergen verdwijnt in de loop van de avond waardoor de bergen aan de zonkant zich scherp aftekenen tegen de blauwe lucht en de bergen aan de andere kant in een roze gloed gehuld worden. Absolute stilte alleen wat geklots van het water onder de kade.

Marijn die belde vanuit de bus vanaf het vliegveld om er achter te komen hoe hij en de anderen, ons konden vinden in Harstad. Als je de bus uitstapt en je kijkt over je rechterschouder dan zie je ons liggen was het antwoord. Midden in het centrum aan de visserssteiger.

De eerste twee dagen zou het zeker mooi weer zijn vandaar dat we haast maakten om in Andenes te komen om potvissen te spotten even buiten Andenes, een van de doelen van deze reis. De eerste avond hadden we de dertig mijl al achter de rug en werden we beloond met een schitterende zonsondergang. Het wordt om deze tijd van het jaar alweer wat donker ’s nachts en de ondergaande zon zet de bergen en huizen die uitkijken op het noorden in een gouden gloed. De volgende ochtend om negen uur staan trappelen op de stoep van de supermarkt om vers brood te halen voor het ontbijt, de watertanks nog opgevuld en om tien uur waren we onderweg over een spiegelglad zeetje, ideaal om walvissen goed op te merken. In het gebied aangekomen een uur liggen drijven en goed uitkijk houdend naar alle windstreken de eerste spuiter gezien en vol gas er naar toe. Binnen anderhalf uur hadden we 4 potvissen gezien die we, tot het moment dat ze doken, tot dichtbij konden benaderen.

Eindelijk was het ons gelukt om een wisselweekeinde op de Lofoten te organiseren. Avontuurlijk  voor onze gasten omdat er veel verschillende manieren zijn om naar Svolvaer te reizen. Via Bodø met de snelboot het Vestfjord over, met het vliegtuig, Svolvaer heeft een vliegveld. Of via Evenes en vandaar met de bus zodat je een stuk van het binnenland ziet. Hierdoor kwam iedereen verspreid aan en de bagage nog iets meer verspreid, maar aan het einde van de avond hadden we iedereen aan boord en bijna alle bagage, behalve de tas van Carolien. Tropische temperaturen op de Lofoten met overdag waarden die dik boven de 20 graden lagen ( het warmst hebben we het gehad in het Trolfjord, 30 graden ) erg aangenaam maar nou ook weer niet het weer dat je zo ver boven de poolcirkel verwacht. Hoge temperaturen geven over het algemeen niet veel wind vandaar, en vanwege de tas van Carolien, hadden we onze ambities niet al te hoog gesteld voor de eerste paar dagen. Lekker, zacht, zeilend en volop in de zon van Svolvaer naar Henningsvaer en Kabelvåg om wat Lofoten sfeer op te doen. Woensdag ochtend werden we om kwart voor acht gebeld door een mevrouw van de SAS dat Carolien haar tas in Oslo was aangekomen en om twaalf uur in Svolvaer zou zijn. Van Kabelvåg naar Svolvaer is het maar een klein stukje en we wilden toch die kant op om via de Raftsundet en het Trolfjord naar de Vesterålen te gaan

Tranøy is een, oud, loods station net als Lødingen waarvandaan de schepen naar Narvik beloodsd worden. Maar Tranøy is, samen met het eiland Skrova, een van de plaatsten waar veel bloemen staan en bomen groeien en misschien is het wel daarom dat er in deze plaatsen veel aan kunst wordt gedaan. In Tranøy staat, onder meer, op de klippen langs het water ieder jaar een foto expositie in de buitenlucht en op Skrova hangt er in “fotobrygga” ieder jaar weer een foto galerij van lokale inwoners in hun dagelijks leven. Voldoende reden om deze plaatsen aan te doen deze reis.  Het grote voordeel van deze reis is dat hij in Svolvaer eindigt. Met de nieuwe weg verbinding tussen de Lofoten en de rest van het land is Svolvaer tegenwoordig goed te bereiken en kunnen we nu meer tijd op de Lofoten doorbrengen. Voor volgend jaar gebruiken we Svolvaer meer als op en afstap plaats.

Helmus en Rénet waren al vroeg in Lødingen. Net zoals de meesten al eerder aangekomen en al een tijdje onderweg in Noorwegen. Zondagmiddag hebben zij hun bagage al aan boord gebracht en een stuk gaan lopen. De rest kwam loop van de middag aan boord. Herman, Mirjam, Bert en Marjolein hadden elkaar de avond te voren al in een hotel ontmoet en namen dus gevieren de grote vierpersoonshut en de rest werd eerlijk verdeeld over de overige hutten. Een glas wijn en de nodige vissoep later was iedereen op z’n plek en de eerste verhalen verteld. Aan dek nog genieten van de mooie avond en het eindeloze daglicht.

Å is niet alleen de plaats met de kleinste naam maar ook de meest zuidelijke plaats op de Lofoten en met de beloofde noordoostelijke wind voor de komende tijd ons eerste reisdoel.

In eerste instantie waren we nog van plan de eerste nacht op Helligvaer te blijven, een groep eilanden voor de kust van Bodø, maar met dit heerlijke weerbericht toch maar de sokken erin gezet en de “grote sprong” over het Vestfjord gemaakt. De wat uitblijvende wind maakte het inderdaad een grote sprong maar na een heerlijke zeildag en avond zagen we in de avond aan de voet van het Lofoten gebergte in een lichte avondnevel de eerste bebouwing liggen en kwamen we om half één in Sørvågen aan. Borrel aan dek in de volle zon en daarna tevreden het mandje in. Sørvågen is leuk, niet toeristisch, twee kleine supermarktjes wat huizen en Maren Anne, een gezellig kroegje. Omdat we een compleet gezelschap wandelaars aan boord hebben ’s ochtends eerst naar Å, wat eigenlijk al als wat te toeristisch maar wel leuk werd gevonden en in de middag, na de lunch, serieus gaan sjouwen. In korte broek de bult op, onderweg sneeuwballen gooien, genieten van het uitzicht en 5 uur later voldaan weer aan boord. ’s Avonds een biertje gedronken bij Maren Anne.

In Sørvågen gaat onze traditie van het ontbijt om drie minuten over negen niet op omdat de supermarkten niet voor tienen vers brood hebben dus Diana bakte zelf het brood ( ok, af ) en na alle eieren met spek kon de ochtendgymnastiek aanvangen, alle zeilen erop en een lange slag naar buiten, het Vestfjord op, om wat noordelijker te komen.

Wat hebben wij een geweldige Poolcirkelreis gehad. Eerst maakte we kennis met alle passagiers aan boord. Leen en Nel met hun 2 zonen Jurgen en Gerben, Rani, Jose, Ineke, Jan en Nel en later Paul die een vlucht later had genomen. Met z’n allen werd er een welkomstborrel gedronken en heerlijk gegeten. Gerben had zelfgemaakte bonbons meegenomen en dat smaakte heerlijk bij de koffie, we hadden genoeg voor de rest van de week.

Donderdag 19 juni vertrokken uit Bodo. Straaljagers gaven een prachtige luchtshow weg vlak boven de Bør en de Kustwacht draaide een rondje om ons heen. Om 16:30 uur aangelegd op Fugløya, een prachtig eiland, waar we heerlijk hebben kunnen wandelen, vissen, fotograferen en genieten van de strakblauwe lucht en de heerlijke zon.

Vrijdag 20 juni stond er eerst een lekker windje om te zeilen maar als gauw viel die weg. We hebben bruinvissen en een zeearend gezien en rond het middaguur een bultrug walvis vlak bij de boot. Prachtige foto opnamen van kunnen maken want de wind was weggevallen er stonden haast geen golven en hij bleef vrij lang bij ons in de buurt.

Wat er vooraf ging!

Naar aanleiding van een eerdere reis van mij hebben Hans en Diana een presentatie gegeven bij mij in hotel de Kroon. Daaruit kwamen diverse liefhebbers om eens mee te varen. Gezellig! Om de gezelligheid te verhogen stelde ik voor om de accordeon mee te nemen. “Leuk!” riep schipper Hans. Maar om de accordeon niet mee te hoeven slepen met de bagage stelde ik voor om de accordeon bij aanvang van de reis af te geven. “”Geen probleem, die douwen we wel ergens in ‘n hoek”

Dus hotel geregeld en gingen we, Henk Arends, Hans Smulders (niet mee), Hans(2) Jansen en ik met de motor en de accordeon achterop naar Harlingen. Schipper Hans was super-gestresst de boot aan het volstouwen en schrok zich het lazerus toen wij aankwamen. “Nee, die kan ik niet kwijt”.

Wij ge-overnacht en de volgende dag weer teleurgesteld huiswaarts met instrument. Ik vond het jammer om 2 weken niet te kunnen spelen en oefenen en besloot om toch stiekum ’n kleinere accordeon als handbagage mee te smokkelen, wat later een goede zet bleek.

Maandag 2 jun.08

Na Jos zijn geronk, ronkt om 08.00 de generator. De tijd om op te staan en te ontbijten, alles erop en eraan. Na het ontbijt krijgen we van schipper Hans de reisplannen van vandaag. De wind is ongunstig om te zeilen dus wordt het motoren. We worden vervolgens op dek voorgelicht over de zeilen en ingedeeld in voor- en achterdek. Henk, Sonja en ik zijn achterdekkers bij de bezaan. Joris, Hans2 en Jos staan bij de fok en grootzeil.

Om 10.15 ontmeren we en varen de haven uit. Heldere hemel, windje 4 op de kop. Op het achterdek krijgen we koffie geserveerd van Diana. Hans1 vindt dat het niet opschiet zo en besluit om een fjordje in te varen en om 14.00 meren we aan. We eten een boterhammetje en gaan ’n boswandelingetje maken. Om 16.30 zijn we weer terug en drinken een biertje en kletsen wat. Tot grote algemene verbazing, opluchting en genoegen haal ik de accordeon voor de dag en ga aan het spelen.

13 dagen langs het mooiste stuk van de Noorse kust en… hoe noordelijker je komt hoe mooier en ruiger het wordt. Voorbij groter plaatsen als Rørvik, Brønnøysund en Sandnessjøen maar ook kleine haventjes of kades ergens in een fjord. Maar eerst vertrek vanuit Kristiansund. Het eerste traject is de Trondheimsleia, een sund van ongeveer 50 mijl lang waar we de wind pal tegen hadden. Hoewel het mooi weer was waaide het stevig en kwam er vrij veel buiswater over en al onze 10 gasten vonden het al gauw koud en minder aangenaam. Het meest recente weerbericht gaf aan dat de wind in de loop van de avond zou gaan afnemen zodat we besloten om na een uur of twee een fjord op te zoeken en te gaan lopen. Na het eten, als de wind afgenomen zou zijn, konden we weer verder en zo kwamen we ’s nachts om kwart over twee toch nog op onze geplande bestemming voor de eerste dag aan. Om kwart voor twee gaven zelfs de meest volhardende gasten, Toon, Jos en Henk het op en gingen naar bed. Geheel volgens plan stond er de volgende dag een lichte oosten wind die ons, af en toe met wat fossiele hulp, verder bracht. Omdat de wind een heel stuk was afgenomen was het een stuk aangenamer aan dek en kwamen er zelfs zomerse kledingstukken te voorschijn. De bedoeling was om in Bessaker te overnachten en daar kwamen we aan het einde van de middag aan. In Bessaker wordt veel gevist en dat maakte Jos nogal onrustig zodat de hengel opgetuigd moest worden, alleen Jos vist normaal op binnenwater en hier was wat zwaarder spul nodig zodat we de volgende ochtend in de supermarkt extra inkopen hebben gedaan in visgerei.

Een zonnig en aangenaam weekeinde in Ålesund, achteraf bleek dat Johan en Ria ons het hele weekeinde in de gaten hadden gehouden vanuit hun hotel aan de overkant, geen vliegveld stakingen dus iedereen op tijd aan boord en mooie vooruitzichten voor de komende reis.

Van Ålesund naar Kristiansund is het maar 60 mijl varen dus meer dan genoeg tijd om de prachtige omgeving te verkennen. De omgeving van Ålesund staat bekend om zijn mooie fjorden waarvan het Geiranger fjord wel het bekendste is, maar ook het meest toeristische. Boven op de bergen ligt nog sneeuw en de bergen staken scherp af tegen de blauwe lucht.

Maandag ochtend, na het ontbijt en de zeil uitleg, vertrokken richting het Hjørundsfjord. Een fjord dat misschien wel net zo mooi is als het Geiranger maar beduidend minder toeristisch. We hadden geluk met de wind en al snel stonden alle “lappen” erop. Henny stond meteen als eerste te sturen en na eerst een paar slagen gemaakt te hebben was het steeds ruimer bezeild totdat we in het begin van de middag in het Hjørundfjord aankwamen en de wind te wispelturig werd om te zeilen. Genoten van de prachtige uitzichten in het fjord en twee uurtjes later afgemeerd in Øye. Hier staat hotel Union, een hotel uit 1891 dat begin tachtiger jaren geheel in stijl gerestaureerd is. Het hotel is niet alleen aan de buitenkant prachtig maar ook het interieur is geheel in stijl. Het hotel heeft veel beroemde gasten gehad, niet alleen de Noorse koninklijke familie maar ook keizer Wilhelm II en koningin Wilhelmina en Juliana kwamen er regelmatig.

Het had nogal wat voeten in aarde om iedereen voor deze reis op tijd in Bergen te krijgen. Al het grond personeel op de luchthaven staakte vanaf vrijdag en er moesten dus allerlei omwegen bedacht worden om in Bergen te komen. Kris is alles bij elkaar drie dagen onderweg geweest om uiteindelijk zondagochtend de 18^de met de nachtbus vanaf Oslo aan te komen in Bergen. Chantal en Josta kwamen via Stavanger met de boot en Debby uiteindelijk met de bus uit Stavanger ’s nachts om 1 uur. Treinen, bussen en boten waren overbezet maar uiteindelijk was iedereen toch op tijd aan boord.

De zaterdag ervoor was het 17^de mei, de nationale feestdag in Noorwegen. Iedereen loopt dan in klederdracht of op z’n minst in een net pak versierd met linten. In Bergen is dan een grote optocht waarin iedereen die iets doet mee loopt en de rest er naar kijkt. De haven ligt dan helemaal vol met boten van feestvierende mensen en in de stad wordt overal muziek gemaakt. Altijd weer een feest om mee te maken.

Met een stevige noorden wind, inderdaad uit de richting die we op moesten, vertrokken uit Bergen en besloten om de “toeristische route” te nemen. Binnendoor tussen de eilandjes en en door allerlei sunden, zeg maar ‘loosdrecht op zee’ maar dan zonder alle drukte.

We dachten echt dat we het dit jaar beter onder controle hadden dan de afgelopen jaren. De weken voor het vertrek naar Noorwegen zijn altijd hectisch, het schip moet klaar, het huis moet klaar, de stores moeten aan boord, de familie gedag gezegd, op het laatste moment komen er nog vrienden langs. Kortom de tijd vliegt, maar dit jaar ging het echt beter, dachten we. We wilden niet, zoals vorig jaar, nog om twaalf uur ’s nachts de laatste avond nog spullen staan uitzoeken thuis terwijl de gasten al aan boord waren. We deden het echt beter, we waren om half twaalf al klaar. Natuurlijk een welkoms en kennismakingsborrel en, voorlopig “laatste walmaaltijd” maar daarna toch nog spullen aan boord en een laatste ronde maken.

De Noorderhaven van Harlingen lag goed vol met jachten maar dat loste aardig op en tegen de tijd dat we klaar waren met het laatste water laden, de bemanningslijst naar de marechaussee brengen, brood voor de zeereis aan boord en afscheid van de havenmeester genomen te hebben was er al voldoende ruimte gekomen om te kunnen vertrekken met de brug van kwart voor tien. Het wad bood mooi weer maar geen wind zodat we maar even wachtte met het zetten van het zeil en de stroom benutte met de hulp van de splinter nieuwe Perkins om geen stroom tegen te krijgen in het Stortemelk. Daar aangekomen natuurlijk de lappen erop gezet. Buiten de eilanden kwam er een vriendelijk noordoosten windje om de hoek en kon Perkins bedankt worden en begon de Bør met een minimale helling een mooie snelheid te maken.

Donderdag 4 oktober.

Op de zondag hiervoor, 30 september, heb ik ,ex-marineseiner, voor mijn 60^e verjaardag deze reis aangeboden gekregen van mijn vrouw en kinderen. Dus koffer gepakt, wekker gezet en na een korte maar goede nachtrust en zit ik om de taxi richting Schiphol. Zonder problemen van files en zo kom ik na een fijne vlucht op de pier van Bergen waar de “Bør” uitnodigend aan de kade ligt.

Ik maak eerst kennis met schipper Hans en zijn vrouw Diana en met mijn onbekende vaargenoten, Peter, Rob, Broer, Mientje, Rani en Hanneke. De laatsten, drie single dames! Allemaal hebben ze zeil- en zee-ervaring. Rob is al 5 weken aan boord en Rani is voor de vijfde keer aan boord en Broer zelfs al voor de zesde keer!

Hans geeft ons uitleg over de gebruiken en regels aan boord, deelt ons in in de kajuiten en na een heerlijk diner gaan we even Bergen in. Vanaf een hoog vieuwpoint is het een prachtig gezicht over Bergen. Bergen was in 1965 mijn eerste buitenlandse haven van mijn marineperiode en het had wel iets om hier weer te zijn. Na een biertje in de kroeg tegenover gaan we onder zeil.