Bergen trakteerde ons op de legendarische regen en, op de avond van vertrek, een hagelbui die een dikke laag ijs aan dek achterliet. Toch waren de vooruitzichten niet slecht, de komende dagen wind in de noordhoek en dat maakt een mens toch wel weer gelukkig. De lange termijn voor de oversteek van Stavanger naar Harlingen was wat minder duidelijk. De verschillende modellen varieerden nogal zodat er bij vertrek uit Bergen nog geen echt plan was wanneer we zouden gaan oversteken. Wel leek het verstandig om zoveel mogelijk naar het zuiden te gaan zodat we in een goede positie zouden zijn als het juiste oversteek weer zich zou aankondigen. De havendienst wenste ons een goede reis toe op deze prachtige dag, volgens hen de mooiste dag sinds 9 weken. Het eerste stuk is binnendoor dus daar valt niet veel te zeilen maar met de stroom in de rug schoot het lekker op. Na een anderhalf uur de zeilen gehesen, eerst nog even met motor ondersteuning maar daarna konden de zeilen het alleen af. Uiteindelijk voor de wind met een snelheid van 5-6 knopen tot half zeven ’s avonds gezeild en toen waren we bij Mosterhamn. Heerlijk weer eens een rustig plekje na een paar dagen herrie in Bergen. Absolute stilte. Een bijna volle maan maakte het plaatje compleet. De volgende ochtend strak blauwe lucht, ijs aan dek en een knisperende kou, heerlijk!! Nog weer een keer de weerkaarten bekeken. Het gaat er op lijken dat vertrek op zondag eigenlijk wel het beste is.

Een boot vol alleenstaande meiden, en Wim natuurlijk. Een echte uitdaging zullen we maar zeggen en dat terwijl we de Stadlandet, de meest westelijke kaap van Noorwegen moeten gaan ronden op deze reis. Eliza had toen ze aan boord kwam meteen al een reputatie omdat ze de hele middag in de kroeg tegenover de Bør had zitten wachten totdat ze vond dat ze aan boord mocht komen. De rest was rond half acht aan boord. Tijdens de welkomstborrel meteen de weersproblematiek uitgelegd. Die nacht zou het namelijk nog vrij rustig zijn, wat relatief zou blijken te zijn, maar daarna zou het serieus gaan waaien. We bevinden ons nog steeds onder de invloed van een aanhoudende stroom depressies en daar zitten een paar serieuze bij. Maandag in de loop van de ochtend zou er een zuid-west 7 gaan staan en die gaat dinsdag aantrekken naar een windkracht 9. Voldoende reden om haast te maken. Vandaar dat we even na middernacht zijn vertrokken uit Kristiansund. Iedereen op het hard gedrukt om in bed slingerzeiltjes op te hangen. Erg nodig want de wind van de laatste dagen had nogal wat golven veroorzaakt. Toen we de neus buiten staken begonnen we meteen stevig te stampen en slingeren op een erg verwarde zee maar zonder wind. Niet geheel tot algemene vreugde de hele nacht door gestampt en geslingerd, een stuk binnen door gevaren om nog even wat rust te hebben en zo rond de middag in Aalesund aangekomen. Toen de eerste schrik voorbij was de wal opgegaan voor allerlei culturele activiteiten en ’s avonds een biertje bij “Dirty Nelly” Het was een goed plan om nog een dag te blijven liggen. Brunholmskai was lekker rustig maar als je de haven uitkeek dan zag het wit van het schuim.

Na een weekeinde Bodø en 4.000 liter brandstof gebunkerd te hebben waren we weer geheel klaar voor het eerste traject van de reis naar huis. Dat was ook wel nodig want het zag er naar uit dat het weer de eerste week van de reis, op z’n zachtst gezegd, wat onstuimig zou kunnen gaan worden. Nu hoort dat bij de tijd van het jaar maar we zijn natuurlijk verwend met een hele mooie zomer en ook de afgelopen jaren erg mooi weer op dit traject. Nu moest er wat meer gepland gaan worden, met als belangrijkste criterium, waar kunnen we bukken als er een vuiltje overkomt. Oftewel, waar liggen we veilig als het serieus gaat waaien. Een vrij ernstige depressie die bij vertrek ten westen van Engeland ligt zou over ons heen gaan trekken met als gevolg nogal wat wind. In de nacht van maandag op dinsdag kwam de eerste wind en voor woensdag mochten we het echte werk gaan verwachten, met wat rust op dinsdag middag.

Gelukkig hadden we om half acht alle gasten aan boord en konden we na een introductie de plannen bespreken en ons meteen klaar maken voor vertrek. Een mooie, bijna, volle maan lichtte ons bij toen we Bodø verlieten. Geen wind en een spiegelgladde zee met een aan bakboord zich tegen de rode lucht aftekenende Lofoten. Tegen een uur of elf werd het de meeste toch te gortig en werden de nodige mandjes opgezocht. Alleen Ed bleef Hans gezelschap houden in het stuurhuis. Conform planning om twee uur afgemeerd bij Støtt voor een paar uurtjes slaap. Even voor zessen liep de wekker weer af en gauw de kleren aangeschoten en de motor weer gestart. Reden voor de haast was dat we toch graag naar de gletsjer Svartisen wilden en hier op dinsdag al teveel wind zou staan om af te meren. Ons vertrek viel samen met de zonsopgang en de enkele wakkere gast werd getrakteerd op spectaculaire luchten en licht over de bergen.

Een grijze nevel omhulde de bergen rond Svolvaer en toen we de haven verlieten was er dan ook weinig te zien en een erg hoge luchtvochtigheid zorgde er voor dat we niet helemaal droog bleven. Toch was iedereen zo stoer om aan dek te blijven en de verleidelijke behaaglijkheid van het stuurhuis te negeren. Een uur op weg toonden zich de eerste stukjes blauw aan de hemel en begon de bewolking wat te breken zodat we steeds meer zicht kregen o de bergen die voor ons uit opdoemden. In de Øyhellesund was het volledig open en konden we de wereld om ons heen aanschouwen. Dit doende zag ik plots een scherpe rugvin aan bakboord in het water even later gevolgd door een blazende dolfijn. Direct gestopt en naar wat bleek een hele groep te zijn, gestuurd. In eerste instantie kwamen ze niet hoog uit het water maar later konden we goed de witte flanken en de gele streep van de witflankdolfijnen zien. Witflankdolfijnen zijn we wel eerder tegen gekomen maar dan meer op open zee, nog nooit in een sund, zoals hier. Later afscheid van ze genomen en door gevaren naar het Trollfjord en Hannøy, aan het einde van de Raftsundet. Hannøy is nog steeds heerlijk stil en de zon scheen op het witte strand en de hoge bergen er om heen. Nog op zoek geweest naar wat bessen voor het dessert maar dat was maar net genoeg. Wat wel meer dan voldoende was waren de mosselen en wulken die Sas de volgende ochtend van de autobanden en de palen van de steiger afhaalde. Omdat het geweldig weer was en er een zeer ontspannen vakantie sfeer aan boord heerst zijn we pas in de loop van de ochtend vertrokken met een mooie voordewindse koers naar Laukvik. Onderweg maakte Sas van de geoogste zeedieren een prachtige “fruit du mere” als lunch.

De zon gaat weer onder, al is het maar twee uurtjes per nacht, maar toch merk je dat het ’s avonds schemerig gaat worden. In de loop van deze reis wordt het zelfs weer donker ’s nachts en blijft de zon een uur of zes onder de horizon. Dit is het eerste teken van het veranderen van het seizoen maar dat wil nog niet zeggen dat de zomer voorbij is, absoluut niet. Het is nog steeds lekker warm, niet meer de record temperaturen die we de vorige reis hadden maar nog steeds boven gemiddeld al moeten we op maandag de korte broek toch verruilen voor een iets langer exemplaar. Wat nog wel even zou blijven is het uitzonderlijke tekort aan wind. In ieder geval voor de eerste dag, zodat we besloten om de korte afstand naar Skrova op de motor te doen, daar te lunchen en in de middag een wandeling te maken naar de beroemde witte stranden met azuurblauw water aan de noordzijde van het eiland. Natuurlijk niet langs de makkelijke route maar over de berg van Skrova, een kleine 300 meter hoog en dan via de noordkant weer naar beneden. De klim was toch wat warmer dan gedacht zodat het strand er verleidelijk bij lag. Beneden aangekomen de verkoeling van het water genoten. Kris en Hilde waren de enige die zo dapper waren dat ze een gehele onderdompeling aandurfden, pootje baden was voor anderen al weer meer dan voldoende. Terug aan boord had Saskia een mooie maaltijd bereid en in de avond de zon een ondergang achter de bergen. Dirk had in tijden niet zo goed meer geslapen als hier aan boord vertelde hij me de volgende ochtend na het ontbijt, een goed teken. De haven van Skrova uitvarend de zeilen gehesen, inclusief het splinternieuwe topzeil dat Sas in haar tas, of nee, dat Sas als haar tas had gebruikt op haar reis naar Svolvaer dat weekeinde. Een strak gesneden zeiltje dat ook aan de wind lekker mee trok. Met trots en plezier stonden we naar boven te kijken.

Tromsø, letterlijk het hoogtepunt van het seizoen 2009. De meest noordelijke plaats die de Bør ooit bezocht heeft en tevens de meest oostelijke. Maar ook tropische temperaturen, kortom kortebroekenweer in de meest noordelijke studentenstad van Noorwegen en de plaats met de meest noordelijk gelegen brouwerij ter wereld. Tromsø is een bruisende stad met een hoop kroegjes maar ook musea, waaronder het beroemde poolmuseum. Vandaar dat een aantal gasten al eerder aangekomen waren om een paar dagen van Tromsø te kunnen genieten. Alleen Bas was laat, die kwam pas om half een ’s nachts aan boord. De rest was mooi op tijd voor de welkoms borrel en een lichte maaltijd aan dek. Vanwege wind en tij wilden we op tijd vertrekken en dus onderweg ontbeten. Na het ontbijt de zeilen erop gezet en werden we getrakteerd op een uitzonderlijk mooie zeildag. Geweldig kunnen zeilen in de fjorden, langs Hekkingen en een flink stuk buiten Senja om naar Mefjordvaer.  ’s Avonds nog even een stuk wezen lopen en genieten van een mooie warme zomeravond. Omdat het woensdag mooi walviskijkweer zou zijn besloten om dinsdag door te varen naar Andenes. Het eerste stuk het Mefjord uit was er nog een lekker windje en werden we uitgeleide gedaan door een vinvis maar helaas liet de wind het begin van de middag af weten zodat we wat motorsailend richting Andenes moesten, waar we einde van de middag aankwamen. Omdat het lekker warm en aangenaam weer was, was het ook dit keer geen straf om een stuk te varen. Inderdaad was het woensdag mooi walvisweer. Weinig wind en goed zicht. Potvissen moet je soms op een vrij grote afstand kunnen ontdekken om er op tijd bij te zijn en dan is een mooi vlak zeetje en goed zicht erg behulpzaam. Na een dik uur varen zagen we de eerste spuiter en we waren ruim op tijd in de buurt om hem te zien duiken.

Een tropisch Svolvaer, temperaturen dik boven de 20 graden en al een paar dagen korte broekenweer. Dan zou nog een tijdje aanhouden met als enige nadeel weinig wind. Die avond druppelden de gasten binnen. Sita stond al op de kade om onze trossen aan te pakken toen we in de loop van de middag aankwamen, Hans en Teja kwamen met de Hurtigruten en de rest om half tien met de laatste vlucht. Omdat het nog lekker warm was ’s avonds laat nog een hapje aan dek gegeten en een ruwe planning gemaakt. Voor maandag was er weinig wind voorspeld maar voor dinsdag een noordelijke bries vandaar dat het plan in eerste instantie een rondje rond Austvagøy zou zijn. Door de Raftsundet, via het Trollfjord naar het noorden en dan bovenlangs door de Gimsøystraumen weer terug. Maar toen we vertrokken stond er een lekker windje uit het oosten dus het plan aangepast, de zeilen gehesen en naar Henningsvaer vertrokken. Onderweg zakte de wind wat in dus al vissend Henningsvaer bereikt. Bob ving een mooie kabeljauw en er werden verder wat koolvisjes gevangen. Henningsvaer wordt wel het Venetië van de Lofoten genoemd, misschien wat enthousiast maar met alle wateren om de plaats heen is het vergelijk begrijpelijk. Het is in ieder geval wel een van de mooiere vissersplaatsen. Als je in Henningsvaer bent dan moet je eigenlijk in de galerie de diapresentatie over de Lofoten zien, deze geeft een mooi beeld van het leven en de visserij hier. In Henningsvaer waren veel mensen op de been. Natuurlijk omdat de vakanties zijn begonnen in combinatie met het mooie weer want zelfs op het Vestfjord bleven de temperaturen boven de 20 graden. ’S Avonds aan dek gegeten en tot laat blijven zitten. Doordat het niet donker wordt, en met dit soort mooie dagen zelfs niet een klein beetje minder licht, wordt het al snel te laat voordat je in je bedje ligt. Vooral als het gezellig is aan dek.

Daar lag hij... in de haven van Svolvaer. Het kon niet missen of dat was de Bør! Ik moet zeggen dat ik er kippenvel van kreeg, zo’n mooie boot waarvan je weet dat je er 12 dagen te gast zult zijn. Rond 18.00 (ik denk nog wel wat eerder) besluiten Sjoerd en ik met tas en al aan boord te komen. Diana laat ons de hutten zien en schenkt ons een borrel in. Vanaf dat moment zijn we geen gasten meer maar bemanning! Steeds meer mensen komen aan boord tot we uiteindelijk nog drie mensen missen. Zij komen wat later dan de rest. Geen probleem, Diana heeft het vrijdagavond maal al klaar. Het eerste maal, zei ze, is eenvoudig: soep en brood met verse Noorse garnalen! Simpel? In ieder geval verrukkelijk. Tijdens het eten komen de andere drie aan boord. Onze groep bestaat  nu uit Marjan, José, Anke, Marjolein, Sjoerd, René, Thea, Alison en Chris. Omdat Chris en Alison Schots zijn, spreken we veelal Engels. Aan het begin van deze eerste avond verteld Hans ons dan ook alle regels in het Engels. De toon wordt gezet: er wordt veel gegrapt en gelachen. Na de do’s en dont’s op de Bør gaat een deel van de groep naar de leukste kroeg van Svolvaer, Bacelau. De rest blijft aan dek, kennis maken en genieten van het lange licht.

De volgende dag vertrekken we na het uitgebreide ontbijt (elke dag een eitje!) van 9.00 op de motor via het Raftsundet richting de Trollfjord. Onderweg genieten we van prachtige bergen met enkele huisjes in rood geverfd. Vrijwel meteen komen er filosofische gesprekken op gang. Hoe zou dat toch komen, zeiden we tegen elkaar? De schoonheid van de natuur doet je met veel bewondering naar het leven kijken. Ik denk dat we allemaal iets van dat gevoel kregen. Helemaal toen we de Trollfjord in kwamen varen. Niemand zei meer iets, zo mooi!

De zuidelijkste eilanden van de Lofoten zijn Røst en Vaerøy en met de noordelijke wind die voorspeld was zou Vaerøy net bezeild zijn. Vanaf de vastewal, vanuit Bodø, is Vaerøy al duidelijk zichtbaar met een paar markante hoge pieken. Aan de zuid-oost zijde van het eiland is een grote baai waaraan Måstad ligt. Denk bij Måstad niet aan een grote plaats want er staan nu nog maar een viertal bewoonbare huizen en een paar niet meer bewoonbare. De plek is idyllisch en is al sinds eeuwen bewoond geweest. Er zijn resten van huizen gevonden daterend van 900 voor Christus en rotstekeningen van meer dan 3000 jaar oud. Måstad heeft een relatief grote rijkdom gekend, ook omdat er veel schapen gehouden werden en papegaaiduikers werden gevangen. Visserij was ook van belang en Måstad had in haar hoogtij dagen 150 inwoners en een eigen school. Dit klinkt naar huidige maatstaven als een kleine plaats maar voor die tijd in noord Noorwegen was dat aanzienlijk. Toen na 1910 de visserschepen met een motor uitgerust werden betekende dit het begin van het einde voor Måstad omdat het geen eigen haven had en de schepen tot dan op de kant werden getrokken. Gemotoriseerde schepen werden daar te zwaar voor en moesten uitwijken naar andere havens op het eiland. In 1974 verliet de laatste man, Monrad Mikalsen, de plaats en de huizen die er nu nog staan worden als vakantiehuis gebruikt.

Toen we einde van de dag bij Måstad aankwamen lagen de huizen mooi in het laatste zonlicht tegen de bergwand aan en ankerden we een klein stukje uit de kust. De volgende ochtend in een paar sessies iedereen met het bootje naar de wal gebracht. We konden twee kanten op, een wandeling omhoog, de steile rotsen boven Måstad op of een wandeling langs de kust richting Røssnesvågen.

Hooggespannen verwachtingen en een zeer select gezelschap, waarvan 75% al eerder met ons mee was geweest, dat kenmerkte het begin van deze reis. Iedereen was zondagavond in Kristiansund mooi op tijd aan boord voor de welkoms borrel en het eerste avondmaal. Kristiansund hulde zich in regelmatige regenbuien maar aan boord was het gezellig. De eerste kennismaking is altijd weer apart, verhalen en belevenissen uitwisselen en natuurlijk de grote lijnen planning voor de reis. Dit keer een dikke 350 mijl langs misschien wel het mooiste stuk van de Noorse kust. Omdat de wind de komende periode in de zuid hoek zou gaan zitten waren we van plan de eerste dagen flink wat mijlen te maken zodat we zoveel mogelijk konden zeilen en daarna, in het noorden, wat meer tijd zouden hebben. Het eerste stuk wat we te doen hadden zou de Trondheimsleia zijn. Een traject van een 50 mijl maar mooi voor de wind, dus maandagochtend eerst wat uitgelegd over het zeilen en na vertrek de lappen erop. De eerste gijpen liepen meteen al soepel. Relaxed de Leia uitgezeild en ’s avonds afgemeerd aan een klein eilandje met een paar huisjes erop. Die avond kwamen er nog twee mensen langs, die daar een vakantiehuisje hebben, voor een praatje en zij stonden ons de volgende ochtend vanaf het balkon uit te zwaaien. Die dag gaf weinig wind en toen we aan het einde van de middag in Bessaker afmeerden waren we blij dat de motor weer uit kon. De dag daarna was een grote tegenstelling. Noordwesten wind draaiend naar west 6-7. Na vertrek wat getwijfeld over de route, welk traject zou beter bezeild zijn, maar tijdens het hijsen bleek de wind al in een redelijke hoek te zitten zodat we een dubbel gereefd grootzeil, fok, bezaan en de kleine kluiver opzetten. Geweldig gezeild die dag.

17 mei, de nationale feestdag van Noorwegen waarbij de onafhankelijkheid van Zweden wordt gevierd. ’S Ochtends om zeven uur kanonschoten en om acht uur begin van de optocht door de straten van Alesund. Iedereen loopt in klederdracht of in ieder geval in zijn of haar beste pak, muziek in de straten. Kortom feest. Onze gasten kwamen keurig netjes om zes uur aan boord waar we een genoegelijke kennismakingsborrel hadden. Saskia, onze nieuwe kok, had een heerlijke vissoep en een erg verrassende surinaamse pindasoep gemaakt waarvan vooral de laatste erg populair was. De globale planning voor de reis doorgenomen en genoten van de zonsondergang, een van de laatste van dit voorjaar.

Øye, aan het Hjørundfjord, was het eerste doel van onze reis. Ondanks de weinige wind toch nog het eerste stuk kunnen zeilen, maar bij de ingang van het fjord gestreken. Het hele stuk het fjord in genoten van het schitterende licht en omgeving. Sneeuw op de bergen, vlak water en de zon in de blauwe lucht. In Øye de stilte met het ruisen van de watervallen en de absolute rust en natuurlijk de pracht van hotel Union waar Wilhelmina en Juliana in het verleden regelmatig kwamen om te schilderen en te wandelen.  ’s Avonds nog een vuurtje gestookt en gezellig nagepraat. De volgende ochtend bijtijds vertrokken en onderweg ontbeten. Het water van het fjord lag er als een spiegel bij.

Een aantal bekende gezichten stonden op de Brygge in Bergen om aan boord te komen. Een groot aantal waren al eerder mee geweest of hadden we op een open dag gezien maar de nog onbekende gezichten paste moeiteloos in het geheel zo dat we tijdens de welkoms borrel al een erg gezellige stemming aan boord hadden. De laatste dag van regen zat er zo goed als op en vanaf het begin van de reis zou het lekker zonnig weer gaan worden. Maandag ochtend nog snel wat boodschappen gedaan en toen vertrokken. Het eerste stuk boven Bergen op de motor gevaren maar in de ingang van het Sognefjord konden de zeilen er op. Niet al teveel wind dus rustig dobberend het fjord in. Aan het einde van de dag afgemeerd in Losna, hier woont Einar met zijn vrouw, die we een jaar geleden op Faerøy ontmoet hadden. Na het eten de kennismaking hernieuwd en rond middernacht weer naar ons bootje teruggelopen. Genoten van de absolute stilte en het uitzicht over het fjord. De volgende ochtend vroeg vertrokken om een tweetal redenen. Er stond geen wind en we wilden mijlen maken en de wind verwachting voor Stad, de westkaap van Noorwegen, werd slechter in de loop van de week.

Nu zijn de laatste dagen voor vertrek niet altijd de meest ontspannen dagen, ondanks dat we ieder jaar toch wel het idee hebben dat we het “dit jaar beter voor elkaar hebben”. Meestal zijn we de laatste dag nog tot 12uur ’s nachts bezig maar dit jaar ging het echt beter, we waren om kwart over elf al klaar. Een beetje oneerlijk vergelijk omdat Diana na de zeereis naar huis zou gaan en in juni met de auto naar het noorden gaat rijden zodat we alles wat we vergeten zijn toch later weer aan boord kunnen krijgen. De “auto stapel” is inmiddels vrij groot. Maar het was redelijk onder controle toen de gasten aan boord kwamen en zelfs nog kans gezien om samen met onze gasten een afscheidsbiertje in het Noorderke te drinken waar toevallig een hoop bekenden langs kwamen die avond. Donderdag, koninginnedag, de aubade op het dak van het stadhuis tijdens het ontbijt. Omdat het tij pas in de middag was en het weer erg fraai hadden we geen haast om te vertrekken zodat iedereen rustig kon wennen. Een wachtindeling gemaakt en om 1 uur vertrokken. Er was erg weinig wind zodat we de waddenzee wat motorzeilend hebben afgevaren maar eenmaal het Stortemelk door kwam er iets meer wind. Het weerbeeld stond in het teken van een groot hogedrukgebied dat zich uitstrekte vanaf de oceaan tot boven centraal europa en Scandinavië. Een laag iets ten zuiden van IJsland zou nog wat wind kunnen brengen maar het zou niet veel zijn. Gezien de windverwachtingen zijn we, na het oversteken van het verkeersscheidingsstelsel iets westelijker gaan sturen dan normaal omdat de verwachting was dat rond de 4 graden oosterlengte meer wind zou zitten. De dagen op zee kenmerkte zich door het rustige weer, weinig zeegang dus ook de luxe van gewoon beneden aan tafel eten. Met een windkracht die schommelde tussen de twee en drie beaufort maakten we toch daggemiddelden van rond de 90 mijl en dat is niet slecht gezien de omstandigheden.

Zaterdag 4-10

Al een paar dagen houden we de lange termijn weersverachting in de gaten maar er valt nog niet veel van te maken. De resten van een orkaan komen als venijnig lage druk gebied onze kant op en een ander lage druk gebied ten noorden van IJsland bepaald het weer waar we op dit moment zitten. De kans op hoge druk in het zuiden van de Noordzee neemt toe maar iedere dag ziet het er anders uit. Eerst schoonschip maken en boodschappen doen voor de zeereis. Kees is al een paar dagen maaltijden aan het plannen en boodschappen lijsten aan het maken. Overdag is het nog redelijk weer maar voor vanavond verwachten we veel regen en wind.

Zondag 5-10

Er komt wat meer zicht op de lange termijn weerverwachting. Het ziet er naar uit dat de naderende depressie het verloop van de reis aardig gaat bepalen. De vraag is nu gaan we vanavond meteen varen of wachten we tot woensdag middag en gaan we dan de sprong maken. Wind verwachtingen voor dinsdag en woensdag zijn rond de 35 en 40 knopen en dat is best wel wat. Door de zware regen afgelopen nacht was het rustig op straat dus lekker kunnen slapen, in Stavanger wil het normaal in het weekeinde nog wel eens onrustig zijn. De havendienst begreep niet dat we nog water wilden laden, er viel toch genoeg uit de lucht. Inmiddels alle voorbereidingen getroffen, schip zeeklaar gemaakt, alles zeevast gezet en de maaltijden voor onderweg voorbereid. Alles wat we onderweg niet nodig hebben is weg gestuwd zodat er zo min mogelijk in de weg ligt. In de middag komt Aard, de stuurman, aan boord en wordt er nog meer naar weerberichten gekeken. Voorlopig staat er nog een noord-west 6 en dan is het ten zuiden van Stavanger nogal onaangenaam, hoge en dooréén lopende zeeën. Samen met Kees en Aard een plan gemaakt. In de nacht van zondag op maandag neemt de wind iets af maar blijft noord-west, wat gunstig is, en daarna gaat hij afzwakken. Eind van de dag zou hij gaan draaien richting zuid-oost en gaan toenemen. Voor dinsdag is de verwachting zuid tot zuid-oost 7 en daarna, woensdag, draaiend naar het westen.

In de loop van de middag komen alle gasten aan boord en worden de plannen uitgelegd en de wachten in gedeeld. Voorlopig de laatste walmaaltijd gegeten. Het plan om in de avond te vertrekken wordt wat uitgesteld omdat de wind blijft aanhouden en in de loop van de nacht zou gaan afnemen. Nog maar even een slaapje gaan doen.

Wie eind september, begin oktober naar Noorwegen gaat, verwacht overkomende lage drukgebieden met wind en regen. Afgezien van de regen dus goede omstandigheden om te zeilen. Misschiend is de wind wat hard, maar de kust is op de meeste plaatsen beschut genoeg om er wat moois van te maken.

Tot aan Bergen heb ik van de lage drukgebieden niks gemerkt. Sterker nog, een hoge drukgebied reisde met de Bør mee van Bodø tot aan Bergen. In Bergen wachtte echter een weersomslag. Op mijn vrije dag een zuidwest zeven, aan boord van de Bør ook wel dikke drie genoemd. Ook de weersverwachtingen zagen er onheilspellend uit. Hans had het over een zuidwest tien bij Stavanger aan het einde van de week. Reden genoeg om snel van Bergen richting Stavanger af te zakken.

De eerste dag ging het naar Bekkjavik, een idyllisch shoppingcentrum op een eilandje voor de Noorse kust. We hadden wind tegen, dus voeren we het eerste stuk op de motor. In ruimer water voor Bekkjavik hebben we de zeilen opgezet om het laatste stuk tot aan de brug te kruisen.
De nieuwe gasten aan boord hadden de gang van zaken snel onder de knie, zodat we mooi op tijd voor de kant lagen en Kees de gelegenheid had Baccalao te maken.

Je hebt twee soorten boten: snelle boten en langzame boten. De snelle boten varen de hurtigrute en de langzame de roligrute. Tot voor kort was de Bør een roligbåt, die langzaam langs de Noorse kust vaart. Deze maandagochtend wilde Hans laten zien dat het, met de nieuwe motor, ook anders kan. Het weerbericht die ochtend voorspelde slecht weer bij Stattlandet, aan het einde van de middag, begin van de avond en Hans wilde er voor die tijd om heen zijn. Nog voor het ontbijt stoven wij in vollen vaart richting de kaap.

Dat het weer daar vaak niet best is, wist ik van een vorige keer, toen we met pijn en moeite Statt wisten te ronden. Ook zijn er wel eens boten van de Hurtigrute in de problemen gekomen. En bij Statt waait het altijd harder dan langs de rest van de kust. Alle reden dus om haast te maken op de roligrute.

Om een uur 's middags in het zonnetje ronden wij Statt. Kort daarna gaan de zeilen omhoog voor het laatste stukje naar Silda. Daar konden we water laden, wat in Ålesund niet mogelijk was geweest.

Ik had mij zo verheugd op een biertje op de bovenste etage van het Radisson hotel in Bodø met uitzicht over het fjord. Helaas is het daar niet van gekomen. De hele zondag moesten Jannie, Ilse, Joes en ik op schiphol aanhoren dat mister Smith on his way to Katmandu should report immediately at gate C23. You are delaying the flight and we will start unloading your luggage. In plaats van dat wij te laat bij het vliegtuig waren, was de hele vlucht geschrapt. Wij stapten daarom
pas op maandagochtend aan boord van de Bør, waar de andere gasten al op ons zaten te wachten. De Bør bleek deze reis vol te zitten met vrouwen. Naast de Engelsman Alen en mijzelf bleken de overige gasten vrouw te zijn. Zij waren veruit in de meerderheid. Dat was niet de eerste keer voor Hans dit seizoen.

Direct nadat wij aan boord gekomen waren lieten wij Bodø achter ons en gingen op weg naar het Holandsfjord, zodat we de volgende dag naar de Svartisen konden lopen. Met de ondergaande zon lag de Svartisen er prachtig bij. Zelfs Hans had hem nog nooit zo mooi van op afstand gezien.

Op zondagmiddag werden we gebeld door Peter die met Ilse, Joes en Janny nog op Schiphol stond en pas de volgende ochtend in Bodø zou kunnen aankomen. Een vervelende vertraging maar desondanks konden we maandag toch nog redelijk op tijd vertrekken, na een korte uitleg. Gelukkig veel mensen die al eerder mee waren geweest en dus al bekend waren met de Bør en de gebruiken aan boord. Even buiten de haven de zeilen gehesen en mooi voor de wind aan het eerste traject van onze thuisreis begonnen. Warm weer, blauwe lucht en een mooi windje, zo ongeveer het laatste dat je in september boven de poolcirkel zou verwachten maar daarom niet minder welkom. Heerlijk gezeild en even voorbij Fugløya kregen we gezelschap van een walvis die een tijdje met ons mee zwom, regelmatig bovenwater komend om ons even te bekijken en dan weer onderduiken. De gletsjer Svartisen was ons eerste doel, 42 mijl vanaf Bodø en gezien ons wat verlaatte vertrek dus ook een late aankomst, niet erg want onderweg kunnen genieten van een adembenemende zonsondergang. Onderweg bacalao gegeten.  De aankomst op het steigertje van Svartisen was spectaculair, absolute stilte aan het einde van het fjord met alleen het ruisen van het smeltwater van de gletsjer en het geblaat van de schapen. Een stralende sterrenhemel recht boven ons en af en toe het geluid van een springende vis.

We hebben veel mooie dagen gehad tot nog toe deze zomer maar sommige dagen zijn toch wel bijzonder en onze eerste dag van deze reis was er zo één. ’S Ochtends na de uitleg uit Lødingen vertrokken onder een blauwe hemel en met eigenlijk de verwachting dat er weinig wind zo staan en er een stuk op de motor gevaren zou moeten gaan worden. Maar even buiten de haven kwam er wat wind dus snel alle lappen erop en genieten van de stilte. Windje in de rug, temperatuur van boven de 20 graden, zeearend op afstand en een route dat ons tussen allerlei eilandjes door leidde, wat wil een mens nog meer. Afgemeerd op Risvaer, een eiland waar alleen nog maar wat vakantie woningen staan, mosselen voor het voorgerecht van de kade palen afgeplukt en salades aan dek gegeten met zoete aardbeien na. Het sputterende geluid van een school visjes die in de schaduw van de Bør aan het wateroppervlak belletjes blazen en dan de zon die achter de bergen verdwijnt in de loop van de avond waardoor de bergen aan de zonkant zich scherp aftekenen tegen de blauwe lucht en de bergen aan de andere kant in een roze gloed gehuld worden. Absolute stilte alleen wat geklots van het water onder de kade.

Marijn die belde vanuit de bus vanaf het vliegveld om er achter te komen hoe hij en de anderen, ons konden vinden in Harstad. Als je de bus uitstapt en je kijkt over je rechterschouder dan zie je ons liggen was het antwoord. Midden in het centrum aan de visserssteiger.

De eerste twee dagen zou het zeker mooi weer zijn vandaar dat we haast maakten om in Andenes te komen om potvissen te spotten even buiten Andenes, een van de doelen van deze reis. De eerste avond hadden we de dertig mijl al achter de rug en werden we beloond met een schitterende zonsondergang. Het wordt om deze tijd van het jaar alweer wat donker ’s nachts en de ondergaande zon zet de bergen en huizen die uitkijken op het noorden in een gouden gloed. De volgende ochtend om negen uur staan trappelen op de stoep van de supermarkt om vers brood te halen voor het ontbijt, de watertanks nog opgevuld en om tien uur waren we onderweg over een spiegelglad zeetje, ideaal om walvissen goed op te merken. In het gebied aangekomen een uur liggen drijven en goed uitkijk houdend naar alle windstreken de eerste spuiter gezien en vol gas er naar toe. Binnen anderhalf uur hadden we 4 potvissen gezien die we, tot het moment dat ze doken, tot dichtbij konden benaderen.