Het feestweekeinde in Svolvaer met een tent op het plein, muziek en allerlei marktkramen met streekproducten was net ten einde toen onze gasten aan boord kwamen. De meesten arriveerden aan het einde van de middag, alleen Jet en Marinus kwamen met de Hurtigruten en waren wat later. De plannen voor de eerste dagen besproken. Dit is de laatste Lofotenreis van dit seizoen en die staat in het teken van het noorderlicht. Hiervoor varen we naar Laukvik om bij het Polarlightcenter een lezing te krijgen van Rob en Trees over het noorderlicht, het ontstaan ervan en hoe Rob weet wanneer het zich voordoet. Rob gaat ons deze reis ook op de hoogte houden wanneer het noorderlicht te zien is.

Het weer was maandag beter dan verwacht, de voorspelde regen liet het afweten. Omdat Laukvik aan de noordkant van de Lofoten ligt besloten om via het Trollfjord en de Raftsundet naar het noorden te gaan. Onderweg nog wat vispogingen gedaan maar die waren niet echt succesvol, ondanks het professionele materiaal van Ton. In de loop van de middag afgemeerd in Hannøy. Hannøy ligt altijd heel mooi beschut met rondom bergen waarop in de avond het avondlicht rood schijnt.

Maandagochtend, blauwe lucht, mooi weer en dito wind. Wat gammel opgestaan omdat de laatste gasten pas tegen enen aan boord kwamen. Diana na het ontbijt nog een paar boodschappen gedaan en voor het vertrek alles over het zeilen uitgelegd. De meeste gasten hebben zeilervaring, behalve Stefaan maar die leert onderweg nog wel een hoop, dus we konden snel onderweg. Streven was om van de noordelijke wind gebruik te maken om zover mogelijk zuid te komen maar aan het einde van de dag bleek dat niet verder dan Henningsvaer te zijn.  Onderweg werd er mooi, twee stemmig, door ons gelegenheidskoor gezongen uit de bekende bundel “ Toen wij uit Rotterdam vertrokken” maar de serenade op viool en gitaar dat een Zweeds jacht ons bracht was natuurlijk helemaal geweldig. Op de Lofoten is al jaren een Poolse kunstschilder actief en je / we komen hem op veel plaatsen tegen. In Henningsvaer stond hij al klaar om onze touwtjes aan te pakken en Diana liet hem die avond meedelen in onze “ Sommerkoteletten”  met pasta carbonare. Henningsvaer kan erg mooie zonsondergangen hebben en vanavond hadden we daar een van.  Henningsvaer de volgende dag zeilend verlaten en mooi bezeild ging het richting Reine. Het begon goed, wat snelheid betreft en we hadden even hoop dat we Vaeroy konden bereiken maar de wind draaide wat en nam af zodat het uiteindelijk Reine werd. Het laatste stuk weer meer wind zodat we vlak voor de haven de lappen konden strijken. Mano liet dit traject voor het eerst haar stuurmanskunsten zien en iedereen was onder de indruk.

Svolvaer baadde zich in het zonlicht en, op drie gasten na die een vlucht later hadden,  konden we lekker aan dek met een glas en een hapje kennismaken en de komende reis doorspreken. Het weer zag er niet slecht uit voor de komende dagen zodat we lekker zouden kunnen gaan zeilen en de hele Lofoten afreizen.  Maandagochtend de laatste boodschappen gedaan en vertrokken. Buiten de haven bleek een mooie noord-oosten wind te staan zodat we meteen alle lappen, inclusief het topzeil, konden hijsen en koers konden zetten naar Mortsund waar we om een uur of vijf aankwamen na een heerlijke dag zeilen. Het vertrek uit Mortsund de volgende ochtend was wel spectaculair. Binnen 10 minuten stonden alle zeilen erop ( dat is erg snel voor een tweede dag ) en zeilend vertrokken. De wind zat nu wel wat tegen zodat we een royale slag het Vestfjord op moesten maken. Het was aangenaam weer dus het was nou niet bepaald een straf om een dag stevig te kunnen zeilen. Aan het einde van de middag kwamen we zo in Soervaagen aan. Bendedicte en Simone doken direct de kroeg . Om een uur of zeven had Diana de maaltijd klaar maar beide meiden waren in geen velden of wegen te bekennen. Volgens Jean en Kristine zaten ze niet in de kroeg dus maar een paar keer aan de toeter getrokken, echter zonder resultaat. Bij iedere beweging op de kade werd er hoopvol vanuit het verblijf naar boven gekeken maar niets. Om half acht gestommel aan dek en daar waren ze. Wel een toeter gehoord en gedacht “ daar komt een grote boot aan”  maar de verlokkingen van Maren Anne niet kunnen weerstaan en toch in de kroeg gebleven. 

Maandag 12 juli 2010 : Harstad - Andenes

3 moedige joggers hebben hun eerste loopproeven afgelegd.

In hindernissen geslapen.  Ja,  een jarige,  ons Kristel doet er een jaartje bij in het verre Noorwegen. Cadeautjes à volonté.  Goed en stevig ontbijt, wat nodig is, om de dag door te komen, Na wat uitleg van kokkin SAS en nadien kapitein Hans beginnen we aan onze eerste zeilcursus, een ploeg aan de grote zeilen,ééntje vooraan en ééntje achteraan. Motor op en weg zijn we. Al snel kunnen de zeilen opengezet worden en ondervinden we dat zeilen niet voor watjes is. Na enkele uren moeten sommigen zich afzonderen en zich in stilte moesten bezig houden met sterven. Eentje heeft geen pilletje genomen en  heeft ook prijs. Er zijn momenten van rust, maar ook van serieus werk. ’s Middags eten we soep en brood op het dek. Met af en toe een lauwe Heiniken (beter 2 lauwe dan ene kouwe),  Om 18u30 meren we aan in Andenes.

Tijd om het dorp te verkennen, we zoeken een cafeetje

Overstag, Otters en Orka’s

Bloed, Zweet en Tranen

Ondanks al stoere verhalen op het werk over “ja, ik ga zeilen bij de Lofoten helemaal boven de poolcirkel” en “nee, ik ken de mensen niet die mee gaan maar ze zijn vast aardig” merk ik op Schiphol dat ik toch zenuwachtig ben. Want zal het inderdaad niet erg koud en nat zijn? En houd ik het met mijn ongeduldige aard wel vol om twee weken met andere mensen op een schip te zitten? Ik heb deze reis niet helemaal zelf in de hand en dat is even wennen.

Tijdens de vlucht naar Bodo ontmoeten we Marianne en Kees. Zij hebben een vlucht later dan wij naar Svolvaer. Bij aankomt in Svolvaer ontmoeten we Coletta en Sita. We delen een taxi naar de haven en gaan dan gezellig eten en wachten op de Bor. Ik voel me al iets beter, met deze mensen kan ik het wel volhouden. Later komen ook Marianne en Kees samen met Petra aan en kunnen we aan boord. Dat blijkt voor mij nog niet zo eenvoudig te zijn. De bor ligt vanwege het tij een paar meter lager aan de kade. Ik overweeg om gewoon in het café te wachten tot het vloed wordt. Maar dat vinden Saskia (de kok aan boord tijdens deze vakantie) en Hans (de schipper) geen goed idee. Zij willen gewoon gezellig borrelen en wel aan boord. Na wat overredingskracht ga ik dan toch maar via het trappetje naar beneden. Zo, de eerste stap is gezet.

De volgende dag leren we ook ‘de mannen’ kennen: Evert, Willy en Thijs. Zij zijn ’s avonds met de veerboot aangekomen. Niets van gemerkt, want ik heb de eerste nacht heerlijk geslapen. Na een geweldig ontbijt gaan we dan eindelijk zeilen. Het is koud deze eerste dag, zo rond de 8 graden. En na de 30 graden in Nederland is dat wel even wennen. Ook de wind doet niet wat wij willen. We besluiten dan ook om het roer om te gooien en door te varen naar het eiland Skrova. Hier schijnt de zon en kunnen we voor het eerste kennismaken met de gastvrijheid van de Noren. De mannen willen namelijk voetbal kijken en hebben dit snel geregeld: ze mogen op de TV-kamer van een klein hotel kijken. ’s Avonds aan tafel blijkt dat iedereen het toch wel even wennen vond, zo’n eerste koude dag. Maar volgens Willy hoort dat zo te zijn op een vakantie. Als gastheer op een vakantieschip zorgt hij er zelfs voor dat de eerste dag ‘niet zo leuk is’. Want “tjonge, jonge, dan kan het daarna alleen maar leuker worden”.

In Bodø lag de Bør weer helemaal klaar voor haar eerste Lofotenreis van dit jaar te wachten op haar nieuwe gasten. Deze kwamen bijna allemaal aan het einde van de middag aan boord, behalve Chris en Sijbrand die een late vlucht hadden en daardoor helaas de lekkere soepjes en bruchetta’s van Sas misliepen. Natuurlijk hebben we wel geprobeerd om ze nog wat aan te bieden maar na middernacht nog eten was niet zo’n goed plan dus het bleef bij een glas wijn. De eerste zeildag van de vakantie begon wat vertraagd omdat we hadden besloten toch een nieuwe buitenboord motor voor ByBør te kopen, de oude uit 1967 begon wat minder bedrijfszeker te worden en die vervanging moest nog even gebeuren. Na de beide motoren omgewisseld te hebben konden we vertrekken. De wind zat in de noord en Vaerøy zou net bezeild zijn.  Om wat hoogte te krijgen nog even op de motor tot aan Helligvaer gevaren maar daar alle lappen erop en koers gezet. Het zicht was goed en Vaerøy was op 40 mijl afstand al goed te zien.  De wind zat iets meer naar het oosten dan verwacht zodat het hoog aan de wind was op een vrij knobbelig zeetje waardoor we niet al teveel snelheid ontwikkelden. Onderweg gegeten met nogal wat kunst en vliegwerk vanwege de helling, de hobbel en gasten die nog wat zeebenen moesten krijgen ( en zee-magen ) . Het plan was om te ankeren bij Mastad maar vanwege de valwinden daar vanaf gezien en om 23.00 afgemeerd in Røstnesvaag. Na een verlate borrel  bijna bewusteloos het mandje in getuimeld

Bijna 400 mijl langs de Noorse kust. Van een 62 graden noord tot 67 graden in een noord-oostelijke richting. Door Sør-Trondelag, Nord-Trondelag tot in Nordland, de provincie waar ook de Lofoten in liggen. Het oversteken van de poolcirkel op 66 graden 33 minuten en langs het mooiste stuk van Noorwegen, de kust van Helgeland. Of je deze reis nu in het voorjaar in noordelijke richting vaart of in het najaar naar het zuiden, het weer en dan met name de wind, blijft altijd een bepalende factor. In Kristiansund hadden we een lekker warm en droog weekeinde gehad en de vooruitzichten waren niet eens zo beroerd al zou de wind de eerste dagen wel in de noord-oost hoek zitten. Die dagen wilden we ook veel mijlen maken om later minder haast te hoeven maken en dus meer te kunnen zeilen, ook als de wind niet helemaal mee zou zitten. De eerste dagen stevig doorgevaren, door de Tronheimsleia met een overnachtingstop en in het begin van de middag een tussenstop in Bessaker om uiteindelijk in Saetervika, aan de Buholmraasa, uit te komen. Die avond bij Petra en Oane op bezoek geweest. Een Nederlands stel met twee kinders die daar wonen.  Zelfgemaakt bier, een papegaai die steeds om de hoek kijkt en bij het afscheid veel te veel zeeduivel en “hjemme laget fiskekaker” in een tasje meegekregen. De volgende ochtend maar wat droge worst aan het hek gehangen omdat Petra dat lekker vind. Van het najaar nog maar wat brengen. Helaas liet de voorspelde wind het afweten zodat we, na een tijdje met alle lappen op bij Buholmen gedreven te hebben, toch de plof weer moesten starten. Al motorzeilend Rørvik weten te bereiken. Snel boodschappen doen maar bij betreden van de kade  bleek er een drieteenmeeuw een wat ongelukkige broedplaats te hebben uitgezocht. Deze werd erg zenuwachtig van passerende Nederlanders en Belgen zodat we een soort van Flintstone bel hadden. Het naderen van iemand op de kade werd aangekocht door een luid gekrijs.

Opperste verwarring met aan boord komen. Het ene moment ligt die boot aan de ene kant van de haven en even later aan de andere kant. Dit was het gevolg van het water laden en het ontbreken van de juiste koppeling bij de havendienst zodat wij een paar keer moesten verhalen en Jan en Wini twee keer de haven zijn rondgelopen. Gelukkig had dit geen effect op de stemming en tijdens de welkomst borrel en aansluitende maaltijd was die meteen al goed. Na het eten bij Dirty Nelly, een Ierse pub, de komst van Marscha in de gaten zitten houden en toen ook die aan boord kwam waren we compleet. Met vooruitziende blik zaterdag voldoende brood ingeslagen want maandag was het tweede pinksterdag en dus geen open winkels, vandaar dat we het ontbijt wat vroeger dan normaal konden doen. De eerste bestemming voor die week was Runde waar we met een mooi bezeilde wind konden komen. In de loop van de middag gestreken en richting vogels gevaren. Het krioelde weer van de Jan van Genten, Papegaaiduikers, Alken, zeekoeten en een paar zeearenden. Na afmeren op Runde en de maaltijd, naar boven gelopen om papegaaiduikers te kijken.

Bergen mag dan wel de naam hebben dat het er altijd regent maar deze keer waren we aangekomen met mooi weer , lekkere temperatuur. De gasten, een club vrienden uit Leidschendam, waren pas tegen het einde van de middag vandaar dat het oorspronkelijke plan, vertrekken op zondagmiddag, niets kwam. Daarentegen een welkomstbiertje en een rondje door Bergen gesjouwd. We lagen afgemeerd aan Brygge, het was dus niet ver lopen. Maandag ochtend bleek de temperatuur fiks gedaald. IJs aan dek  en nadat we Bergen hadden verlaten was de omgeving wit. Het ultieme wintersport gevoel. Knisperende lucht die uitnodigt tot activiteit. De afgelopen maanden  hadden we al contact gehad met Hans Jørgen van Destination Hardangerfjord en hij had al tal van suggesties gegeven waar we naar toe zouden kunnen gaan. De meest verre bestemming voor deze reis was Norheimsund in het Hardangerfjord. Eenmaal de ruimte de zeilen erop gezet. Eerst nog met een wat variabel windje maar later kregen we de wind stevig in de rug zodat we mooi voor het lapje richting Lukksund gingen. Daar aangekomen gestreken, de sund is te nauw om er onder zeil door te gaan.  Eenmaal door de sund nog een klein stukje doorgevaren en afgemeerd aan een oude veersteiger in Vikane. Natuurlijk was het de hele dag droog geweest maar tijdens het afmeren viel er een fikse bui waarbij de temperatuur stevig daalde.

De laatste dagen van een lange maar aangename winter in Harlingen zijn altijd hectisch. Natuurlijk zijn er klusjes die al veel te lang zijn blijven liggen, die nu opeens nog moeten gebeuren Van een nieuw expansie vat tot aan een paar andere schoenen. Verder was er iemand met een motorboot zo vrij geweest om vanaf het hoofdwant naar achteren de Bør als een soort van remming te gebruiken wat de nodige, verf, schade met  zich mee bracht wat nog even gefikst moest worden. En natuurlijk het eindeloze “weer in de gaten houden” Vanaf dinsdag was er een redelijke lange termijn verwachting voor de oversteek naar Noorwegen mogelijk en het leek erop dat we nog even wind uit de zuidhoek zouden hebben en dat die daarna weer naar het noorden zou gaan en fors aantrekken. De dag ervoor, maandag, hebben Diana, Sas en Durk, het koks team van deze zomer, alle stores aan boord weg gestouwd. Om negen uur stond de vrachtauto van de Hanos al op de kade en in de loop van de middag nog naar de Makro voor de rest van het spul. ’S Avonds dik na negenen was alles verstopt. Twaalf uur hard werken met 4 man maar toen was ook, bijna, alles aan boord.  De Bør op haar merk en klaar voor een reis van een half jaar.

De brug van 21.15 naar buiten, uitgezwaaid en afgeduwd door veel Harlinger vrienden.  Meteen het wacht systeem van 4 op 8 af ingesteld. Staartje stroom tegen het eerste stuk. Bij vertrek was hadden we nog even daglicht maar voorbij de Pollendam werd het snel donker en  lagen de boeien ons tegemoet  te knipperen. Buiten het Stortemelk , bij het wisselen van de wacht, de zeilen erop gezet. Zuid-westen wind dus perfect bezeild. Dit bleef zo op vrijdag, maar op zaterdag draaide de wind steeds meer naar het noorden en trok verder aan.

Bergen trakteerde ons op de legendarische regen en, op de avond van vertrek, een hagelbui die een dikke laag ijs aan dek achterliet. Toch waren de vooruitzichten niet slecht, de komende dagen wind in de noordhoek en dat maakt een mens toch wel weer gelukkig. De lange termijn voor de oversteek van Stavanger naar Harlingen was wat minder duidelijk. De verschillende modellen varieerden nogal zodat er bij vertrek uit Bergen nog geen echt plan was wanneer we zouden gaan oversteken. Wel leek het verstandig om zoveel mogelijk naar het zuiden te gaan zodat we in een goede positie zouden zijn als het juiste oversteek weer zich zou aankondigen. De havendienst wenste ons een goede reis toe op deze prachtige dag, volgens hen de mooiste dag sinds 9 weken. Het eerste stuk is binnendoor dus daar valt niet veel te zeilen maar met de stroom in de rug schoot het lekker op. Na een anderhalf uur de zeilen gehesen, eerst nog even met motor ondersteuning maar daarna konden de zeilen het alleen af. Uiteindelijk voor de wind met een snelheid van 5-6 knopen tot half zeven ’s avonds gezeild en toen waren we bij Mosterhamn. Heerlijk weer eens een rustig plekje na een paar dagen herrie in Bergen. Absolute stilte. Een bijna volle maan maakte het plaatje compleet. De volgende ochtend strak blauwe lucht, ijs aan dek en een knisperende kou, heerlijk!! Nog weer een keer de weerkaarten bekeken. Het gaat er op lijken dat vertrek op zondag eigenlijk wel het beste is.

Een boot vol alleenstaande meiden, en Wim natuurlijk. Een echte uitdaging zullen we maar zeggen en dat terwijl we de Stadlandet, de meest westelijke kaap van Noorwegen moeten gaan ronden op deze reis. Eliza had toen ze aan boord kwam meteen al een reputatie omdat ze de hele middag in de kroeg tegenover de Bør had zitten wachten totdat ze vond dat ze aan boord mocht komen. De rest was rond half acht aan boord. Tijdens de welkomstborrel meteen de weersproblematiek uitgelegd. Die nacht zou het namelijk nog vrij rustig zijn, wat relatief zou blijken te zijn, maar daarna zou het serieus gaan waaien. We bevinden ons nog steeds onder de invloed van een aanhoudende stroom depressies en daar zitten een paar serieuze bij. Maandag in de loop van de ochtend zou er een zuid-west 7 gaan staan en die gaat dinsdag aantrekken naar een windkracht 9. Voldoende reden om haast te maken. Vandaar dat we even na middernacht zijn vertrokken uit Kristiansund. Iedereen op het hard gedrukt om in bed slingerzeiltjes op te hangen. Erg nodig want de wind van de laatste dagen had nogal wat golven veroorzaakt. Toen we de neus buiten staken begonnen we meteen stevig te stampen en slingeren op een erg verwarde zee maar zonder wind. Niet geheel tot algemene vreugde de hele nacht door gestampt en geslingerd, een stuk binnen door gevaren om nog even wat rust te hebben en zo rond de middag in Aalesund aangekomen. Toen de eerste schrik voorbij was de wal opgegaan voor allerlei culturele activiteiten en ’s avonds een biertje bij “Dirty Nelly” Het was een goed plan om nog een dag te blijven liggen. Brunholmskai was lekker rustig maar als je de haven uitkeek dan zag het wit van het schuim.

Na een weekeinde Bodø en 4.000 liter brandstof gebunkerd te hebben waren we weer geheel klaar voor het eerste traject van de reis naar huis. Dat was ook wel nodig want het zag er naar uit dat het weer de eerste week van de reis, op z’n zachtst gezegd, wat onstuimig zou kunnen gaan worden. Nu hoort dat bij de tijd van het jaar maar we zijn natuurlijk verwend met een hele mooie zomer en ook de afgelopen jaren erg mooi weer op dit traject. Nu moest er wat meer gepland gaan worden, met als belangrijkste criterium, waar kunnen we bukken als er een vuiltje overkomt. Oftewel, waar liggen we veilig als het serieus gaat waaien. Een vrij ernstige depressie die bij vertrek ten westen van Engeland ligt zou over ons heen gaan trekken met als gevolg nogal wat wind. In de nacht van maandag op dinsdag kwam de eerste wind en voor woensdag mochten we het echte werk gaan verwachten, met wat rust op dinsdag middag.

Gelukkig hadden we om half acht alle gasten aan boord en konden we na een introductie de plannen bespreken en ons meteen klaar maken voor vertrek. Een mooie, bijna, volle maan lichtte ons bij toen we Bodø verlieten. Geen wind en een spiegelgladde zee met een aan bakboord zich tegen de rode lucht aftekenende Lofoten. Tegen een uur of elf werd het de meeste toch te gortig en werden de nodige mandjes opgezocht. Alleen Ed bleef Hans gezelschap houden in het stuurhuis. Conform planning om twee uur afgemeerd bij Støtt voor een paar uurtjes slaap. Even voor zessen liep de wekker weer af en gauw de kleren aangeschoten en de motor weer gestart. Reden voor de haast was dat we toch graag naar de gletsjer Svartisen wilden en hier op dinsdag al teveel wind zou staan om af te meren. Ons vertrek viel samen met de zonsopgang en de enkele wakkere gast werd getrakteerd op spectaculaire luchten en licht over de bergen.

Een grijze nevel omhulde de bergen rond Svolvaer en toen we de haven verlieten was er dan ook weinig te zien en een erg hoge luchtvochtigheid zorgde er voor dat we niet helemaal droog bleven. Toch was iedereen zo stoer om aan dek te blijven en de verleidelijke behaaglijkheid van het stuurhuis te negeren. Een uur op weg toonden zich de eerste stukjes blauw aan de hemel en begon de bewolking wat te breken zodat we steeds meer zicht kregen o de bergen die voor ons uit opdoemden. In de Øyhellesund was het volledig open en konden we de wereld om ons heen aanschouwen. Dit doende zag ik plots een scherpe rugvin aan bakboord in het water even later gevolgd door een blazende dolfijn. Direct gestopt en naar wat bleek een hele groep te zijn, gestuurd. In eerste instantie kwamen ze niet hoog uit het water maar later konden we goed de witte flanken en de gele streep van de witflankdolfijnen zien. Witflankdolfijnen zijn we wel eerder tegen gekomen maar dan meer op open zee, nog nooit in een sund, zoals hier. Later afscheid van ze genomen en door gevaren naar het Trollfjord en Hannøy, aan het einde van de Raftsundet. Hannøy is nog steeds heerlijk stil en de zon scheen op het witte strand en de hoge bergen er om heen. Nog op zoek geweest naar wat bessen voor het dessert maar dat was maar net genoeg. Wat wel meer dan voldoende was waren de mosselen en wulken die Sas de volgende ochtend van de autobanden en de palen van de steiger afhaalde. Omdat het geweldig weer was en er een zeer ontspannen vakantie sfeer aan boord heerst zijn we pas in de loop van de ochtend vertrokken met een mooie voordewindse koers naar Laukvik. Onderweg maakte Sas van de geoogste zeedieren een prachtige “fruit du mere” als lunch.

De zon gaat weer onder, al is het maar twee uurtjes per nacht, maar toch merk je dat het ’s avonds schemerig gaat worden. In de loop van deze reis wordt het zelfs weer donker ’s nachts en blijft de zon een uur of zes onder de horizon. Dit is het eerste teken van het veranderen van het seizoen maar dat wil nog niet zeggen dat de zomer voorbij is, absoluut niet. Het is nog steeds lekker warm, niet meer de record temperaturen die we de vorige reis hadden maar nog steeds boven gemiddeld al moeten we op maandag de korte broek toch verruilen voor een iets langer exemplaar. Wat nog wel even zou blijven is het uitzonderlijke tekort aan wind. In ieder geval voor de eerste dag, zodat we besloten om de korte afstand naar Skrova op de motor te doen, daar te lunchen en in de middag een wandeling te maken naar de beroemde witte stranden met azuurblauw water aan de noordzijde van het eiland. Natuurlijk niet langs de makkelijke route maar over de berg van Skrova, een kleine 300 meter hoog en dan via de noordkant weer naar beneden. De klim was toch wat warmer dan gedacht zodat het strand er verleidelijk bij lag. Beneden aangekomen de verkoeling van het water genoten. Kris en Hilde waren de enige die zo dapper waren dat ze een gehele onderdompeling aandurfden, pootje baden was voor anderen al weer meer dan voldoende. Terug aan boord had Saskia een mooie maaltijd bereid en in de avond de zon een ondergang achter de bergen. Dirk had in tijden niet zo goed meer geslapen als hier aan boord vertelde hij me de volgende ochtend na het ontbijt, een goed teken. De haven van Skrova uitvarend de zeilen gehesen, inclusief het splinternieuwe topzeil dat Sas in haar tas, of nee, dat Sas als haar tas had gebruikt op haar reis naar Svolvaer dat weekeinde. Een strak gesneden zeiltje dat ook aan de wind lekker mee trok. Met trots en plezier stonden we naar boven te kijken.

Tromsø, letterlijk het hoogtepunt van het seizoen 2009. De meest noordelijke plaats die de Bør ooit bezocht heeft en tevens de meest oostelijke. Maar ook tropische temperaturen, kortom kortebroekenweer in de meest noordelijke studentenstad van Noorwegen en de plaats met de meest noordelijk gelegen brouwerij ter wereld. Tromsø is een bruisende stad met een hoop kroegjes maar ook musea, waaronder het beroemde poolmuseum. Vandaar dat een aantal gasten al eerder aangekomen waren om een paar dagen van Tromsø te kunnen genieten. Alleen Bas was laat, die kwam pas om half een ’s nachts aan boord. De rest was mooi op tijd voor de welkoms borrel en een lichte maaltijd aan dek. Vanwege wind en tij wilden we op tijd vertrekken en dus onderweg ontbeten. Na het ontbijt de zeilen erop gezet en werden we getrakteerd op een uitzonderlijk mooie zeildag. Geweldig kunnen zeilen in de fjorden, langs Hekkingen en een flink stuk buiten Senja om naar Mefjordvaer.  ’s Avonds nog even een stuk wezen lopen en genieten van een mooie warme zomeravond. Omdat het woensdag mooi walviskijkweer zou zijn besloten om dinsdag door te varen naar Andenes. Het eerste stuk het Mefjord uit was er nog een lekker windje en werden we uitgeleide gedaan door een vinvis maar helaas liet de wind het begin van de middag af weten zodat we wat motorsailend richting Andenes moesten, waar we einde van de middag aankwamen. Omdat het lekker warm en aangenaam weer was, was het ook dit keer geen straf om een stuk te varen. Inderdaad was het woensdag mooi walvisweer. Weinig wind en goed zicht. Potvissen moet je soms op een vrij grote afstand kunnen ontdekken om er op tijd bij te zijn en dan is een mooi vlak zeetje en goed zicht erg behulpzaam. Na een dik uur varen zagen we de eerste spuiter en we waren ruim op tijd in de buurt om hem te zien duiken.

Een tropisch Svolvaer, temperaturen dik boven de 20 graden en al een paar dagen korte broekenweer. Dan zou nog een tijdje aanhouden met als enige nadeel weinig wind. Die avond druppelden de gasten binnen. Sita stond al op de kade om onze trossen aan te pakken toen we in de loop van de middag aankwamen, Hans en Teja kwamen met de Hurtigruten en de rest om half tien met de laatste vlucht. Omdat het nog lekker warm was ’s avonds laat nog een hapje aan dek gegeten en een ruwe planning gemaakt. Voor maandag was er weinig wind voorspeld maar voor dinsdag een noordelijke bries vandaar dat het plan in eerste instantie een rondje rond Austvagøy zou zijn. Door de Raftsundet, via het Trollfjord naar het noorden en dan bovenlangs door de Gimsøystraumen weer terug. Maar toen we vertrokken stond er een lekker windje uit het oosten dus het plan aangepast, de zeilen gehesen en naar Henningsvaer vertrokken. Onderweg zakte de wind wat in dus al vissend Henningsvaer bereikt. Bob ving een mooie kabeljauw en er werden verder wat koolvisjes gevangen. Henningsvaer wordt wel het Venetië van de Lofoten genoemd, misschien wat enthousiast maar met alle wateren om de plaats heen is het vergelijk begrijpelijk. Het is in ieder geval wel een van de mooiere vissersplaatsen. Als je in Henningsvaer bent dan moet je eigenlijk in de galerie de diapresentatie over de Lofoten zien, deze geeft een mooi beeld van het leven en de visserij hier. In Henningsvaer waren veel mensen op de been. Natuurlijk omdat de vakanties zijn begonnen in combinatie met het mooie weer want zelfs op het Vestfjord bleven de temperaturen boven de 20 graden. ’S Avonds aan dek gegeten en tot laat blijven zitten. Doordat het niet donker wordt, en met dit soort mooie dagen zelfs niet een klein beetje minder licht, wordt het al snel te laat voordat je in je bedje ligt. Vooral als het gezellig is aan dek.

Daar lag hij... in de haven van Svolvaer. Het kon niet missen of dat was de Bør! Ik moet zeggen dat ik er kippenvel van kreeg, zo’n mooie boot waarvan je weet dat je er 12 dagen te gast zult zijn. Rond 18.00 (ik denk nog wel wat eerder) besluiten Sjoerd en ik met tas en al aan boord te komen. Diana laat ons de hutten zien en schenkt ons een borrel in. Vanaf dat moment zijn we geen gasten meer maar bemanning! Steeds meer mensen komen aan boord tot we uiteindelijk nog drie mensen missen. Zij komen wat later dan de rest. Geen probleem, Diana heeft het vrijdagavond maal al klaar. Het eerste maal, zei ze, is eenvoudig: soep en brood met verse Noorse garnalen! Simpel? In ieder geval verrukkelijk. Tijdens het eten komen de andere drie aan boord. Onze groep bestaat  nu uit Marjan, José, Anke, Marjolein, Sjoerd, René, Thea, Alison en Chris. Omdat Chris en Alison Schots zijn, spreken we veelal Engels. Aan het begin van deze eerste avond verteld Hans ons dan ook alle regels in het Engels. De toon wordt gezet: er wordt veel gegrapt en gelachen. Na de do’s en dont’s op de Bør gaat een deel van de groep naar de leukste kroeg van Svolvaer, Bacelau. De rest blijft aan dek, kennis maken en genieten van het lange licht.

De volgende dag vertrekken we na het uitgebreide ontbijt (elke dag een eitje!) van 9.00 op de motor via het Raftsundet richting de Trollfjord. Onderweg genieten we van prachtige bergen met enkele huisjes in rood geverfd. Vrijwel meteen komen er filosofische gesprekken op gang. Hoe zou dat toch komen, zeiden we tegen elkaar? De schoonheid van de natuur doet je met veel bewondering naar het leven kijken. Ik denk dat we allemaal iets van dat gevoel kregen. Helemaal toen we de Trollfjord in kwamen varen. Niemand zei meer iets, zo mooi!

De zuidelijkste eilanden van de Lofoten zijn Røst en Vaerøy en met de noordelijke wind die voorspeld was zou Vaerøy net bezeild zijn. Vanaf de vastewal, vanuit Bodø, is Vaerøy al duidelijk zichtbaar met een paar markante hoge pieken. Aan de zuid-oost zijde van het eiland is een grote baai waaraan Måstad ligt. Denk bij Måstad niet aan een grote plaats want er staan nu nog maar een viertal bewoonbare huizen en een paar niet meer bewoonbare. De plek is idyllisch en is al sinds eeuwen bewoond geweest. Er zijn resten van huizen gevonden daterend van 900 voor Christus en rotstekeningen van meer dan 3000 jaar oud. Måstad heeft een relatief grote rijkdom gekend, ook omdat er veel schapen gehouden werden en papegaaiduikers werden gevangen. Visserij was ook van belang en Måstad had in haar hoogtij dagen 150 inwoners en een eigen school. Dit klinkt naar huidige maatstaven als een kleine plaats maar voor die tijd in noord Noorwegen was dat aanzienlijk. Toen na 1910 de visserschepen met een motor uitgerust werden betekende dit het begin van het einde voor Måstad omdat het geen eigen haven had en de schepen tot dan op de kant werden getrokken. Gemotoriseerde schepen werden daar te zwaar voor en moesten uitwijken naar andere havens op het eiland. In 1974 verliet de laatste man, Monrad Mikalsen, de plaats en de huizen die er nu nog staan worden als vakantiehuis gebruikt.

Toen we einde van de dag bij Måstad aankwamen lagen de huizen mooi in het laatste zonlicht tegen de bergwand aan en ankerden we een klein stukje uit de kust. De volgende ochtend in een paar sessies iedereen met het bootje naar de wal gebracht. We konden twee kanten op, een wandeling omhoog, de steile rotsen boven Måstad op of een wandeling langs de kust richting Røssnesvågen.

Hooggespannen verwachtingen en een zeer select gezelschap, waarvan 75% al eerder met ons mee was geweest, dat kenmerkte het begin van deze reis. Iedereen was zondagavond in Kristiansund mooi op tijd aan boord voor de welkoms borrel en het eerste avondmaal. Kristiansund hulde zich in regelmatige regenbuien maar aan boord was het gezellig. De eerste kennismaking is altijd weer apart, verhalen en belevenissen uitwisselen en natuurlijk de grote lijnen planning voor de reis. Dit keer een dikke 350 mijl langs misschien wel het mooiste stuk van de Noorse kust. Omdat de wind de komende periode in de zuid hoek zou gaan zitten waren we van plan de eerste dagen flink wat mijlen te maken zodat we zoveel mogelijk konden zeilen en daarna, in het noorden, wat meer tijd zouden hebben. Het eerste stuk wat we te doen hadden zou de Trondheimsleia zijn. Een traject van een 50 mijl maar mooi voor de wind, dus maandagochtend eerst wat uitgelegd over het zeilen en na vertrek de lappen erop. De eerste gijpen liepen meteen al soepel. Relaxed de Leia uitgezeild en ’s avonds afgemeerd aan een klein eilandje met een paar huisjes erop. Die avond kwamen er nog twee mensen langs, die daar een vakantiehuisje hebben, voor een praatje en zij stonden ons de volgende ochtend vanaf het balkon uit te zwaaien. Die dag gaf weinig wind en toen we aan het einde van de middag in Bessaker afmeerden waren we blij dat de motor weer uit kon. De dag daarna was een grote tegenstelling. Noordwesten wind draaiend naar west 6-7. Na vertrek wat getwijfeld over de route, welk traject zou beter bezeild zijn, maar tijdens het hijsen bleek de wind al in een redelijke hoek te zitten zodat we een dubbel gereefd grootzeil, fok, bezaan en de kleine kluiver opzetten. Geweldig gezeild die dag.