BR02 Zeereis Harlingen – Bergen 2013

De laatste dagen in Nederland dit jaar eigenlijk wel redelijk gecontroleerd doorgekomen. De maandag voor vertrek de stores aan boord gekregen en de dagen voor vertrek de laatste, vooral administratieve, werkzaamheden gedaan. Natuurlijk ga je dan ook naar het weer kijken, de depressie trein loopt mooi door. De baan ligt tussen zuid IJsland en de noordzijde van het Verenigd Koninkrijk naar midden Noorwegen. Hierdoor hebben we perioden met veel, zuid-westen, wind afgewisseld met perioden van mindere noord-noord-westen wind. Belangrijk wordt dus het juiste moment van vertrek te bepalen zodat we nog een mooie zuid-westen wind hebben maar ook weer niet zoveel dat je van die boot afslingerd. Eindeloze afwegingen dus. Vrijdag nog maar een paar kaarten van de Engelse oostkust gekocht onder het mom van “je weet maar nooit” ’S avonds de gasten aan boord en Durk een mooie “wal maaltijd” gemaakt.

Zaterdag was het hoogwater tegen de middag dus nog genoeg tijd voor de laatste boodschappen en weerberichten. Besloten om naar Terschelling te gaan omdat de wind nu voornamelijk noord is. Kwart voor twaalf de laatste keer vertrokken uit de Noorderhaven en meteen buiten de haven de zeilen erop gezet. Mooi gezeild en met een paar keer overstag bij de slenk naar Terschelling aangekomen. Op Terschelling op het vertrouwde plekje in het sloependokje afgemeerd en ’s avonds nog even naar de “Walvis” Zondagochtend nieuwe weerberichten en bedacht om toch maar nog even te wachten, zuid-west 7 is wat veel, vooral als het niet nodig is. Uiteindelijk zag het er maandagochtend mooi uit. 

Omdat het bijna altijd regent in Bergen, regende het dus in Bergen. En als ze in Bergen regen bedoelen dan hebben ze het niet over een paar spatjes, maar echt dikke buien. Maar geheel tegen de Bergense traditie in was het wel droog toen we vertrokken met nieuwe gasten aan boord voor de laatste reis van dit seizoen, de zeereis naar Harlingen. Het plan is om eerst een stuk , binnendoor, langs de kust te varen richting Stavanger of Egersund en zodra het weer gunstig is de oversteek van 350 mijl te gaan maken. Zoals het hoort om deze tijd van het jaar  was het weer wat wispelturig. Voor deze reis begon hadden we een paar dagen met veel zuid-westen wind gehad maar naar het zich leek aanzien zou er de komende tijd een periode van redelijk stabiel herfstweer komen met wind uit noordelijke richting en niet te veel. Met maar één “maar” , De lange en middel lange termijn verwachting veranderde veelvuldig. Dit was dan ook de reden om de eerste dagen zoveel mogelijk “zuid” te maken om in een goede uitgangspositie te komen voor de oversteek.

Bergen achter ons latend, af en toe toch nog een verfrissend buitje, het eerste stuk op de motor varend om uit de luwte van de Bergense bergen te komen. Om beurten sturend om vast wat te wennen voor de dagen en nachten wachtlopen op zee. Na de middag kwamen we in meer open water en werd de wind wat westelijker, zodat we zeil konden gaan zetten.

De meest avontuurlijke reis van ieder jaar. Het weer speelt altijd een grote rol en op deze reis in het bijzonder. Het is later in het seizoen, de Arctische herfst is ingezet, er zijn weer echte zonsondergangen en vaak is de depressie stroom al goed op gang gekomen. Zo ook dit jaar. De herfst is laat, de natuur loopt een week of drie achter en dat  geeft de bizarre combinatie van bloeiende orchideeën, frisse varens, verkleurende berkenbladeren en bessen.  Er komt een serie lage druk gebieden op ons af en het is afhankelijk van hoe de depressie banen gaan lopen wat voor weer we gaan krijgen. Bij vertrek in Bodø lijkt het erop dat alles voorlopig rustig zal zijn maar dat kan ook zo veranderen. In ieder geval is het de eerste dag mooi weer en in de haven van Bodø kunnen we de zeilen al zetten, zelfs een rif in het grootzeil omdat er toch wat meer wind staat. Mooi zeilend naar Fugløya en daarvandaan door naar Støtt en uiteindelijk ons doel Svartisen. Tussen Fugløya en Støtt houdt de wind het voor gezien en moet de motor het gaan overnemen en einde dag varen we het Holandfjord in, waar aan het einde een gletsjertong van Svartisen ligt. Tot tegen middernacht genoten van de stilte van het fjord, het blazen van een passerende walvis en de hoge temperaturen.  De volgende morgen lag het ijs schitterend in het zonlicht en na het ontbijt vertrokken richting gletsjer. Onderaan het in het zonlicht diepblauwe ijs gekomen genoten van de klim, het ijs en het uitzicht. Op de afdaling naar beneden stak de wind op. Er kwamen zulke valwinden naar beneden dat de Bør van haar plek aan de drijvende steiger moest en drijvend in het fjord lag te wachten op haar gasten. Kort langs de kant om iedereen op te pikken en al lunchend het Holandfjord  uitgevaren. Buiten het fjord was er een gunstige wind zodat we weer konden hijsen. Na een paar uur hoog aan de wind zeilen staken we bij het eiland Vikingen de poolcirkel over, wat we natuurlijk op gepaste wijze gevierd hebben.

Wij hadden onze vakantie verlengd met een aantal dagen vooraf in Bodø. Maar vanaf het moment dat de Bør aanmeerde in Svolvær begon het avontuur pas echt. Iedereen was op tijd aan boord, het was een zeer internationaal gezelschap, een Duits echtpaar Thomas en Kerstin, een Belgisch echtpaar Philippe en André, die kwamen met Rik uit Hendrik Ido Ambacht, en wij vader Leen, broers Jurgen en Gerben en ik, Nicole getrouwd met Jurgen uit Krimpen. Belgen die Vlaams, Frans en Engels spraken en Duitsers die Duits, Frans en Engels spraken en wij in het Nederlands en Engels. Een reis die goed was voor onze talen kennis. Nadat de kennismaking was gebeurd verlieten we de haven van Svolvær om een uur later aan te meren in Skrova waar we een welkomst borrel deden. Gevolgd met een traditioneel welkomstdiner aan boord…heerlijke vissoep en Noorse garnalen. Nadat we tevergeefs gewacht hadden op het noorderlicht ging iedereen naar zijn hut. Maandag 27 augustus. Nadat iedereen wakker en pressent was hadden we heerlijk ontbeten. Voor ieder wat wils en alsof het een viersterren hotel is een eitje naar wens. Vandaag via een hele mooie route naar Laukvika. Onderweg langs een eilandje gevaren met een vuurtoren waar vroeger 2 gezinnen woonden die het hele spul beheerden totdat er ruzie kwam. We meerden aan in Laukvika waar iedereen vrij was om te gaan en staan waar men wilden. Wij hadden een wandeling gedaan naar de kust om schelpen en krabbetjes te zoeken. S´avonds na het eten was er afgesproken in het Polar Light Center van de Nederlanders Rob en Trees. We kregen er een presentatie over de verschijning…het noorderlicht. En als klap op de vuurpijl namen we om 0.30 uur een glimp van het Noorderlicht waar.

Het wilde maar niet droog worden, de week dat Christian en ik met een campertje naar Svolvær reden, om aan te monsteren op de Bør. De wolken hingen op wenkbrauwhoogte en als het niet regende was het ‘Noors droog’, voor iedereen behalve de Noren te nat om buiten te zitten.

Op zondag meldden we ons bij de Bør, waar de meesten van onze medereizigers al bleken te zijn aangekomen. Met eten en een drankje werden we verwelkomd aan boord door Hans, de schipper en door Eek, de kok/maat op deze reis. Een tweetal kwam noodgedwongen later, omdat hun vliegtuig vanwege slecht zicht op Svolvær Airport een doorstart moest maken en een stuk verderop landde, in Stokmarknes. Een uurtje of 3 later waren we compleet: 4 man, 5 vrouw.

Maandag 13 augustus is het droog! Geen wolkje aan de lucht, maar helaas ook geen wind. Op de motor wordt koers gezet naar de Oksfjorden, waar zich een aantal orka’s zou ophouden. Het is genieten met het mooie weer en het heldere zicht op de bergen en kleine rotsige eilandjes, waar soms een baken of een vuurtorentje op staat. Op het water is weinig beweging. Er ligt hier en daar een viskwekerij, de sporadische scheepvaart bestaat uit kleine vissersbootjes.

Na enig speurwerk spotten we een eind in de fjord een groep van een orka of 4. De zwarte rugvinnen zijn even te zien en verdwijnen dan weer om een verrassend eind verder weer boven te komen. Af en toe horen we het geblaas van de ‘ontluchting’ en zien we een fonteintje. Hans volgt de orka’s behoedzaam op een afstandje, om ze niet af te schrikken. We proberen te fotograferen, maar het valt niet mee ze in de zoeker te krijgen. Na een poosje is een van de orka’s zo vriendelijk om even naast de boot te komen zwemmen, waarmee het fotograferen een stuk eenvoudiger wordt.